karışık kafa iyidir.

geçen gece tutmadı uyku
oyalandım, sabahı buldu
beş dakika daha, beş dakika daha
n'olur beş dak'ka daha uyuyayım...

Sakareller, Beş Dakika Daha

Haftanın iki günü 10.00’da, iki günü 11.00’de ve sadece tek bir günü 9.00’da başlıyor dersim. O son bahsettiğim meşum gün, pazartesi. Neyse ki 559C sihirli bir otobüs. Ne kadar oyalansam da bi şekilde yetişiyorum son anda. Bazen yolda giderken bakıyorum beş dakikam kalmış, derse giresim de yoksa, “Yetişirsem girerim, yoksa geçmiş ola,” diyorum fakat ütomofil uçup gidiyor, kendimi sınıfta buluveriyorum.

Bölümün tanışma toplantısında birisi “Stajlarımız nasıl olacak?” diye sordu. Faruk Birtek bir an durakladı, belki kendi de düşünmüştür, sahiden nasıl olacak sosyolojinin stajı?
“Öyle bir stajınız yok,” dedi sonra “otobüsle buraya gidip gelirken bile staj yapacaksınız zaten siz.”

Ben otobüste iki kızın konuşmasını dinliyordum; “Bu sınavdan düşük not alırsam gidip ağlayacağım hocaya,” diyordu biri “çok önemli benim için kızım, bölüm değiştirmek istiyorum ben!” “E ona bakarsan,” diyordu diğeri “şu an bizim bölümdeki herkes değiştirmek istiyor.” Gözlemlediğim insanlarla arama yeterince mesafe koymayı henüz öğrenemediğimden ve muavin “Sağlı sollu ilerleyelim!” diye bağırdığından, onlara doğru bir adım atıp “Ben istemiyorum.” dedim gülümseyerek.
Sınıf arkadaşlarımı seviyorum, sıcak insanlar. Psikoloji ya da Uluslar Arası İlişkiler okumayı hedeflerken tutturdukları puan sosyolojiye yönlendirmiş. Bölüm değiştirmek istemeleri yadırganacak bir durum değil bu bakımdan, hem sosyoloji hocası bile derste “Hocam bunları biliyordum ama sınavda yapamadım,” diyen arkadaşa “ÖSS’de de biliyordunuz ama yapamadınız,” dedikten sonra…

Okulda İşletme Kulübü diye bir şey var. Kulüpler yeni üyelerin katılabilmesi için yaptıkları ilk toplantıları panolardaki ilanlarıyla duyururken İK en zevksizinden bir düğün davetiyesi benzeri koyuyor kantinde önünüze: Kalın parlak kartona basılmış, açınca içinde “Bekliyoruz” ya da en fazla “Sizi de bekliyoruz” gibi kısa ve küstah bir çağrıyla karşılaşıyoruz. Para harcandığı aşikar, o zaman niye akıllıca bir tasarım düşünülmemiş, ayrıca okula yeni gelen biri İşletme Kulübü ne yapar ne eder bilmek zorunda mı, biraz bilgi verseniz ya? Ah tabii, bu okula giren zeki genç, bunun CV’sine parlak bir referans ekleme fırsatı olduğunu tahmin etmiştir en azından. Son araştırmalar CV paniği yaşının 12'ye düştüğünü gösteriyor zaten. Tamam, bu yazıştı. Ama bu değil: Bu ay Bant’ta Pınar Öğünç’ün “İki Süper Film Birden”in yönetmeni Murat Şeker’le yaptığı bir röportaj var. Bir yerinde “Bir insanın idealizmini en iyi yaşayabileceği zamanlar yirmili yaşlar.” diyor Murat Şeker.

Geçenlerde Sosyoloji-Psikoloji binasının bulunduğu tarafta “Her yürek devrimci bir kaledir” yazıldığını görmüştüm taş duvara. Her harfi teker teker beyaz boyayla kapamışlar sonra. Orada bir yazı olduğu ve üstünün kapatıldığı çok belli. Bugün de başka bir duvara kocaman kırmızı harflerle 'devrim' yazıldığını gördük İrem'le okuldan çıkarken. Aklımıza Hulusi Kentmen'in bir oğlunun çapkın, bir oğlunun kumarbaz, en küçüğünün de devrimci olduğu Yeşilçam filmi geldi hemen, dalga geçmek için değil. Kafamda arkadaki müziğiyle beraber saklı durmaktadır çocuğun duvara yazı yazarken polise yakalandığı o sahne. Yarın unutmamak, mutlaka bakmak lazım. Adamlar üstünü ne hızla kapatıyor -'kapatmaya çalışıyor'?- anlamak için.

Safa çayı açık içiyor. Her seferinda adama “İki çay, biri açık” diyoruz. Sonra, acaba adam Safa’nın çayını açık göstermek için bana koyu çay veriyor olabilir mi diye düşünüyoruz. “Adam niye böyle bir dallamalık yapsın ki?” diye sormuyoruz. Adam bana zift çay, Safa’ya normal çay veriyor. Safa’nın çayı görece açık oluyor.

Çantamda satırların üzerinde gezinen bir salyangozmuşçasına okuduğum için bir türlü bitmeyen ama inatla devam ettiğim bir kitap var. Sayfalarını hızlıca çevirince karanfil kokusu çarpıyor yüzüme. “Yerçekimli karanfil dedikleri mi bu acaba?” diyorum.
Djarum Black olduğuna karar veriyorum.