tramvay ihtiyari durağı

2008-01-15T15:51:00.000-08:00

[az önce düşündüm de] gidersem, bu yolculuğa -sanki topyekûn bir isyanmış gibi- tene batan kazaklar örmek çok absürd olacak. etrafı kavafis alıntılarına boyamak sahici olmaz ki gitmek kuralsa, giden abi kralsa, bi onun namı varsa. önceden belliydi zaten neye gülümseyeceğim, sesimin ne zaman yükseleceği, düşerken ivmemin kaç olacağı. [yanlışsam söyle.]

2008-01-13T13:58:00.000-08:00

ey ahali,
ben şu adreste bir şeyler yazıyorum, bunların müzik-sinema-internet yazıları olmasını planlıyorum, oraya da beklerim.
gözlerinizden öperim.

2007-09-23T17:05:00.000-07:00

Kanımca bienaldeki en muzip iş olan Everest'in zirvesini* gerçek sanıp, ordaki deftere "Bunu da gördükten sonra bienalle alakamı tamamen kesiyorum. Yazıklar olsun! Bir doğa harikasına nasıl böyle davranabilirsiniz? Sizin bu yaptığınız neye benziyor biliyor musunuz? Vahşi bir hayvanı öldürüp sergilemeye!" yazan adam! Lütfen üzülme artık, Everest'in zirvesi yerinde çok şükür yarappim.

2007-09-22T15:25:00.000-07:00

Kahvaltı için simit alıp kahveye oturduğumuzda canımın hiç gazete okumak istemediğine karar veresiye. Kulaklarımı sağdaki masaya mı misafir edesiye, soldakine mi? Sağdakinde gençten insanlar, halleri tavırları bizimkilere benzer. Sol tarafta ise sırtı bana dönük, tepesi açılmış bi amcayla yandan görebildiğim bir teyze. Teyze kırklarının sonunda olsa gerek. Oturduktan biraz sonra çantasından küçük boy-çizgili bir ilkokul defteri çıkarıp içindekileri yüksek sesle amcaya okumaca.

İlk başta kızı evden ayrılmış, giderken de bu mektubu bırakmış sandım. İstediğim saatte uyuyup, yataktan canım istediğinde çıkacağım. Kalkar kalkmaz elime temizlik bezi almam gerekmeyecek. Kimse bana ne yapacağımı söyleyemeyecek. Evden çık diyemeyecek, istediğim kadar evde duracağım. Kimse beni aşağılamayacak. Günlerimi bunamaya başlayan biriyle geçirmeyeceğim. Böyle sürüp gidiyordu. Büyük bir iç sıkıntısıyla ve hırsla, tek seferde yazıldığı muhakkaktı: Tekrarlarla doluydu. Bu yüzden benim bir eve çıkmam lazım. Böyle de bitiyordu.

(Bu arada sağ taraftaki masada kahkahalar patladı. Hayıflanıla? Belki en baştan onların sohbetini takip etmek icap ederdi. İşime döndüm. Yarım bırakılmaya.)

Kadın okumayo bırakıp anlatmaya başlayınca evden kaçıp giden kızın aslında kendisi olduğu meydana çıktı. Defterdekileri de geride kalanın okuması için değil, içini dökmek için karalamıştı. Annesinin onu hep aşağıladığından, hırpaladığından bahsetti küçük kuru mutsuz kadın. Sonra, sayfayı çevirip hayatı için aldığı kararları sıralamaya başladı. 'Kendi değerinin farkına var', 'Üstüne başına özen göster', 'Sosyal bir çevre edin' gibi beylik ve hiç hazzetmediğim kişisel gelişim kitaplarından ödünç tavsiyeleri kendi kendine yazmış, her kelimeyi bastıra eze okudu. Kitap olsa atardım ama o anlattıkça dinlemek istedim. "Reddedilmek senin karakterinle alakalı değildir. Bugün reddedilirsin, yarın reddetmek zorunda kalabilirsin." (Bir tanesi bilhassa fenaydı, açık seçik 'insanları kullanmanın yollarını düşün' gibi bir cümle.)

"Artık biri beni hakir mi görüyor, onu kafamda utanılacak hallere sokuyorum hemen. Karşımdaki koskoca adamın boynuna pembe bir fiyonk bağlıyorum ya da jartiyer giydiriyorum ona hayalimde. Kıçını sallaya sallaya dans ettiriyorum. O zaman başlıyorum tabii kahkahalarla gülmeye. Onlar beni aşağıladıkça, suratlarına gülüyorum ben de."
Bu pek alıştığımız bir tavır değil. Belki hastalıklı addedeceğimiz bir davranış biçimi hatta. (Sizle ben de ne zaman 'biz' olduysak.) Ama orda, anca kaçamak bakışlar atarak onu dinledikçe; nasıl kırılmış, nasıl üzmüş birileri, kimse mi takdir etmemiş, hiç mi?

(O çocuk defteri çantaya sokuşturulur, kalkıp giderler.)

2007-09-19T15:22:00.001-07:00

Bazı insanları her gördüğümde kafalarının dumanlı olmasından çok sıkıldım.
Keşke her karşılaştığımızda evladiyelik beyaz sabun kokuyor olsalar,
Ne bileyim; dudakları pudra şeker kaplanmış, sakızlı lokum yiyor olsalar.

2007-09-13T13:38:00.000-07:00

Bir akşam Burak bana bir soru soracaktı, "Pınar bak sen dışardasın, sana sorayım..." diye girmişti lafa. Ben sorusuna cevap vereceğime şu dışarda sözüyle ilgili biraz huysuzlanmaya niyetlendim, "Ne demek yani şimdi?" Evrim güven verici bir kafa sallamayla -mekanda karanlık sınırına dayanmış bir loşluk olsa da gözlerim zar zor alışmıştı herkesin yüzünü seçmeye- dışarda olmanın iyi bir şey olduğunu söyledi, tam olarak neyi ifade ettiğini tanımlamakla uğraşıp kafa karıştırmadı. Benim o anda kısmen orda bulunan arkadaş grubumuzla çok da iç içe olmadığımı -evet (bazılarını) her şeyden çok severim ve sevildiğimden de en ufak bir şüphe duymam fakat- her an yanlarında olmadığımı anlatıyordu dışarsı. Ailenin sevilen uzak bir akrabası gibiydim. Benim tercihim olan bir durumdu - ha belki de tercihim değil de benim için doğal olandı, karakterimle alakalıydı. Peki iyi miydi, işte ben de evden hiç çıkmadığım bu günlerde bunu düşünüp duruyorum. Dışarda olmayı sıradan bir metafor olarak değerlendirmek yerine kendime çatıyorum. Pide aldık yesene.

2007-09-12T12:03:00.000-07:00

Mesela "...bazen de ayaklarım çok uzak geliyor bana" derse; ben bana da öyle geldiğini (daha önce bu tuhaf hisse kapılmış olmama rağmen) söyleyemem: Her dediğine heyecan içinde "Ah evet evet, ben de" diye atlıyor olmaktan imtina ederim. (Fakat umarım farkındasınızdır ki ayaklarınız taa nerdeler, sahiden uzaktalar.)

yaz bitmeler/iç dökmeler

2007-09-03T06:20:00.000-07:00

Buraya bir şeyler yazma ihtiyacımın dönüp dolaşıp ilk zamanlarımdaki sebeplere bağlanmaya başladığını fark edince, blogu tekrar karartmak uygun düştü. Bir yerden sonra, bloga yeni yazı eklemek yerine oraya buraya saçılan binlerce sözcüğüm üzerine düşünmek zihnimi daha fazla meşgul eder olmuştu. Günlük hayatların ifşa edilme biçiminden rahatsız oldukça kendimden daha az bahseder oldum; bana dair olanı gizlemek, tanınmayacak hale sokmak istedim. Yazmanın kolay olmadığını işte o zaman anladım.

Dün sabah uyandığımda, aklıma düşen ilk cümle "Dişlerime iyi bakmalıyım lan, ölene kadar benimleler," oldu. Uzun yaşayacağıma nereden hükmettim bilinmez. Önceki akşamın elektrikli diş fırçalı-takma dişli-çekik gözlü filmi etkilemiş olmalı.

***
Bir dergi çıkarmaya karar verdiğimizde zayıflıklarımızı -ne kadar ufak tefek de dursalar- bu işten uzak tutmanın ne kadar zor olacağından bihaberdik. Bolca tartışma, havada uçuşan fikirler ve yarım projelerin ortasında oturuyoruz, müphem bir sessizlik içindeyiz. Bozulmuş olanı onarmaktansa yenisine başlamak daha rahat görünüyor. Zaten kimse yokluğumuzu hissetmiyor.

İkimiz de yoğurtlu makarna alıyoruz, çocuk yemeği. Yanına bir tabak daha alıp beraber yiyeceğiz. Benim sevdiğim yemekler ona ağır geliyor. Patlıcanlı olandan almıyoruz o yüzden. Aldığımız tavukta çok bezelye var. Fazla tatlılar. Bezelye sevmediğimi söyleyiveriyorum. Ama yerim yani, ne var? Sadece şımarık çocuklar yemek seçer. Uyurken apartman boşluğundan sesler geliyor, annen ve babanla misafirliğe gidip uyumuşsun gibi. Sabah çantamdaki meyveli müsliden yiyelim istiyorum. Çok ağır diyor, çok tatlı.

Dergiye gelen yazıları okurken saçımı başımı yolmak istiyordum. Ben o satırları okurken çok uzaklarda olan, yazısını beğendik mi merak etmeyen, üzerinde konuşmak için bir heyecan duymayan insanlara niye amatör demem gerektiğini bilemedim. Bir gün kantarın topuzunu kaçırdım, yok aslında kaçırmadım; hep olmak istediğim gibi kaygısızca ayar veren, dalga geçen biri oldum. Ama o zaman da amatörler arası saygıda kusur etmiş bulundum. Zaten ayar veren kişi kılığına hayatımın daha ileri bir merhalesinde girmeyi planlıyordum, hazırlıksız yakaladınız.

Bazen aklıma görsel bir malzeme geliyor. Biz fotoşap'tan ödü patlayan insanlar da kafamızda bir şeyler kurabiliyoruz. Bunları alanında uzman kişilere anlatıp hayata geçirmelerini istediğimizde üzerine bir şey eklemeleri gerekmiyor illa ki. Bazen sadece kafamızdaki şeyin kağıda ya da kağıt mı kaldı, ekrana aktarılmasını istiyoruz. O zaten göz kapaklarımızın altında son halini almış, duruyor. Zor işler. Ya da ben beceremedim.

***
Bugün telefon hiç çalmasın istiyorum ve bazen sana sinir oluyorum Facebook. Hani mesela Pınar Bidibidi and Reyhan Dabadaba are now friends diyorsun ya. Biz on senelik arkadaşız eşşek kafalı. Sağol ya hep tescillensin istedik biz de bunca zaman.

2007-07-30T01:16:00.000-07:00

derdime çare, baytarım yok.

Vincent, sırf altından gülebilmek için bıyık bırakan kadın ve zıplayan pembe dost

2007-06-22T05:22:00.000-07:00

Görüşmeyeli neler oldu bilseniz sevgili insanlar, kardeşlerim benim be! Gelin öpücem, oh.
Eski kulağı kesiklerden Vincent ve ben, oturmayı adet edindiğimiz bu kır kahvesinin en gölgelik yerinde (O her sabah erkenden gelip kapıyor masamızı, e ben de eşşek değilim ya poğaça getiriyorum gelirken), kişisel blog hadisesini enine boyuna irdeledik. Öğleden sonraları müzik dinledik, çift kulaklık çıkışı dostluğumuzun maddeleşmiş hali oldu. Ben gizli küstahlığımı ortalara döktüm, küçük pembe küstahlık temiz havayı belki de ilk defa solumanın şapşallığı ile ortalıkta zıplamaya başladı. Vincent şuursuzca seken yaratığı görmezden geldi; öyle asildi, beni hiç utandırmadı. Vitrinlerden çok sıkıldım dedim, bak burada hiç vitrin yok. Vincent 15 kere vitrin demeyi önerdi yabancılaşalım diye, dedim "Yapma bak burası kahve, itibarını hiç mi düşünmüyorsun?", gülümsedi. "Yahu", dedim, "sen benim için hep Kirk Douglas cisminde kalacaksın çünkü bize sınıfta film izlettiler, sen Kirk Douglas idin (belki de Kirk Vincent idi), umarım rahatsız olmazsın? Oğlunu sevmem ama Kirk Douglas'ın o filmde maşallahı vardı" dedim. O anda aklıma yeni öğrendiğim o süper laf geldi, "Zaten Michael evlat olsa sevilmez, öyle pis bir adam" diye iliştirdim. "Tabii ben filmin sonunu gördüm ama sana demem, hiç ısrar etme," dedim. Vincent 15 kere ısrar demeyi önerdi. "Bu iş için en güzel kelime bu olur belki Vincent'cım, abim benim be!" dedim.
Bir sessizlik oldu. "Onu bunu bırak da benim blog ne olacak?" Yine gülümsedi. "Hay seninle oturanı," dedim içimden. "Eve dönünce bir yazı yazayım, 15 kere okumayayım, 15 kere editlemeyeyim, "publish post" diyeyim. Dünyamız daha güzel olmaz ama ben insanlara ipe sapa gelmez, bir yere varmaz bir yazıyı okutmuş olurum. Öyle yazıları okurken az mı gitti hayatımdan. Akşam kafamı yastığa koyunca kesin canım sıkılır, niye yaptım bunu derim. (O güne 10 üstünden puan vermekten hemen önce yaparım bunu ve kesinkes etkiler puanlamayı.) Bugün berbat bir yazı yazdım ve umarsızca saldım uzaya. Manitu affetsin."

2007-05-24T14:11:00.001-07:00

Bu genç blog yazmak istiyor.

Gençlik dakika ister

2007-03-13T01:15:00.000-07:00

Zaman mühim değil, bize dakika bahşeyle ey operatör…

Turkcell’in reklamlarında çizdiği gençlik profilini çok can sıkıcı bulmaktayım. Nerdeyse modern birer ortaoyunu tipi olarak “Etiler kızı ve aşkı Berkalp” zaten hazır malzeme. Mizah ve ironi istiyoruz, ancak yeni bir şeyler üretmekten de hayli uzağız; o halde neden “falan oldum” diye konuşan bu hanım kız ve zeka yaşı düşük sevgilisiyle bininci defa dalga geçmeyelim? (Aramızda bu şekilde konuşarak çok eğlenebilir ve onların bize nasıl da yabancı olduğunu çaktırmadan belli edebiliriz üstelik. Hem kendimize onların varlığı üstünden bir kimlik oluşturur, hem de komik oluruz. Uzun vadede, kendi kendimizin parodisinden başkaca bir şey değiliz. Burdan bakılınca, evet, sahiden ‘komik’ olduk.)

En son, ‘ilkokul üç esprisi’ olarak adlandırabileceğimiz malzemeyle yeni bir reklam daha kotarmış Turkcell. Yanlış anlaşılmak istemem, buna benzer kelime oyunları bizi hala ders aralarında şenlendirebilmektedir. (Espriyi yapan, her zaman için daha fazla eğlenir, neden bilmiyorum.) Fakat reklamdan, ya ürünün gerçekten bir derde derman olacağını göstermesini ya da bir incelik ihtiva etmesini bekliyorum, çok mu yüksek beklentiler içindeyim? Realist şoföre sürrealist deniyormuş, hemen bütün arkadaşlarımı arayıp söyleyeyim, gerçekten çok komik. Gençliğin derdi tasası yok, sürrealist şoföre gülüyor. Hadi reklamdaki çocuk “Sana neşeyle kayanın (…) selamı var” diye bitirse lafını, cesaret kontenjanından puan verelim. O da yok. Yüz yıllık şakalarla reklam yapalım, aynı reklam kuşağında 17 kere girelim. Nasıl olsa pazarladığımız ürün bedava konuşmadır ki hedef kitlemiz bunu reddedemez. Hedef kitlemiz saatlerce ne konuşuyor, bu çocuklara nasıl laf dayanıyor, biz de anlamadık. (-Konuşma zaten bedava değil midir? Hem zaten-benim-olan [zaman] nasıl olur da bana satılır? Ben niye onu tüketmek için deli olurum? Eşeğin aklına karpuz kabuğu düşürmeyin.)

“Bu sene yeni bir cebin olsun” diye şarkı söyleyen o küçük kız hala kabuslarımdan çıkmadı zaten. Yerli bir Little Miss Sunshine vakası; düzgün bukleleri, pembe yanakları ve o incelip kırılan sesi. Sonra, bir başka reklamda kara kaşlı kara gözlü çocuk görünce “Ah ne kadar doğal” diyorum, büyük ihtimalle hiçbir özelliği olmayan o ikinci reklam, sırf ilkinin çocukluğu istismar etmesinden rahatsız olduğum için bana ‘doğru’ geliyor.

Yetkin Dikinciler’in oynadığı trende geçen reklamı da hatırlarsınız. Yeni yıl şarkısını söyleyen küçük kız, kondüktörün yanında oturuyor, adam iki dağ arasından evini arayıp oğluyla konuşabilince da ağlamaklı oluyordu. Reklamdaki bilgiye göre Türkiye nüfusunun %96.7’si Turkcell’in kapsama alanında. Âlâ. Peki,anlatılan hikaye zaten hüzünlüyken, Dikinciler gibi yetenekli bir oyuncu ekranı doldurmaktayken, küçük kızın ağlaması ya da bizim kondüktöre acımamız gerekli midir? İliklerime kadar sömürüldüğümü hissediyorum.

2007-02-26T10:59:00.000-08:00

açtım blogu. üşenmeden gelip gelip sayfaya bakana, 'ipnelerrr' diye haykırmış olmamıza aldırmayana, nasıl olsa yazmaya devam edeceğimi bilene, havada uçana, karada kaçana benden birer lejyon donör.

konuk yazar: jean-jacques rousseau

2007-01-15T03:03:00.000-08:00

Biliyorsunuz bazı bloggerların "eş dost bloglarına konuk yazar olma" şeklinde tezahür eden bir al takke ver külah müessesesi var. 'Benim neyim eksik?' diyerek bir bloga konuk oldum bugün.
Kendi bloguma. Son zamanlarda pek uğramıyorum ya hani. Hani anneler delikanlı çağına gelip bol bol dışarda sürtegelen çocuklarına "Otel mi burası yemekten yemeğe geliyorsun? Tabağını kaldır bari misafir misin?" derler ya, o hesap. Neyse bir misafir olarak, karşılaştığım manzaradan hiç memnun kalmadım. Ortalığı bok götürüyor affedersiniz.
Madem ki zahmet edip buraya kadar geldiniz, sizi iki konuda aydınlatmak istiyorum anacım. İlki: Enstrümantal müzik, grupların güzel sesli solist bulamamasının getirdiği zorunlu bir seçim değildir. İkincisi: Kadınlar 'çirkin' oldukları için feminist olmazlar ve bu çağda hala buna inanacak kadar dandikseniz benimle aranıza belli bir mesafe koymanız hepimiz için en iyisi olacaktır. Hadi şimdi herkes evine.

hoşgeldin hırsız!

2006-12-16T11:36:00.000-08:00

Eve iyice yaklaştığımda yan sokaktan dolanmak yerine apartmanların arasındaki kestirmeden geçmek, akbille aktarma yapmak kadar anlamsız bir keyif vermekteydi bana. Tek elim cebimde yürümeyi sevdiğimden, diğeriyle de çantamı her daim sıkı sıkı kavradığımdan, gözümden yaş gelircesine esnerken ağzımı kapatacak elim kalmıyordu. Birden kestirme yoldaki garajın üstündeki (hırsız kaçırma amaçlı?) fotoselli ışık yanıverdi ve ağzımın içi apaydınlık oldu. Dişlerim kamaştı. Bu ışık, öküzce esnediğimi yüzüme vurmanın yanı sıra, hayattaki tüm aymazlıklarımı da bana hatırlattı. Kimseyi hayatımızdan çıkaramıyorsak ilerde çöp ev sahibi insanlar gibi, çöp ilişkiler arasında nefes darlığından muzdarip birer manyak mı olurduk? Ben atari oynamaktan niye anlaşılmaz bir keyif alıyordum? Başlayıp bitiremediğim kitaplar benim için nasıl bir intikam planlardı? Peki bir gün kalender bir insan olabilecek miydim? The Organ niye dağılırdı? Evet, sahiden, ben bi grubu evde hayali bass’ımı çalarak eşlik edecek kadar severken niye keyfime limon sıkılırdı?

Hırsız demişken, geçen hafta arkadaşlarımın Beşiktaş'taki evine hırsız girdi. Şimdi bi taraftan ev sahibi olmak, hırsız girince polis işlerini filan halletmek, cidden 'büyümek'. Diğer taraftan, bugün eve şöyle bir uğradığımda duvara "Hoşgeldin Hırsız! Seni Seviyoruz..." yazılı, küçük kalplerle süslenmiş bir kağıt asılıydı. Takdiri okura bırakıyorum.

Bu arada, derslerde yapılan tartışmalarda birçok bakımdan benzeştiğimi sandığım insanların faşist konuşmalarını dinlemek gerçekten şaşırtıyor. Sonra, hiç alakam olmayan ve hatta “muhafazakar” diye yaftaladığım birinin -bazı konularda- çok daha açık fikirli olabileceğini görüyor ve bir defa daha şaşırıyorum. Pek konuşmam, ama “Asıl zor olan, olaylara taraf olmadan dışardan bakabilmektir” gibi bir görüş benimsemiş değilim. Üstünkörü bir bilgin varsa tarafsız kalabilirsin ancak, üşenmeyip biraz daha düşününce “Şimdi bi dakka lan; burada kim haklı, kim haksız?” gibi gayet tırt bir yaklaşımla başlıyor her şey. O tırtlıkta kalmamak tabii mesele.

Bazen de, bi basamağı geniş, diğerini dar yapıyorsunuz ve inerken kafam karışıyor. Bir adımım büyük biri küçük olunca, ah işte hiç simetrik olmuyor. Ecnebilerin yatağa pabuçlarıyla basmasından da çok rahatsız oluyorum anne. Ama Charlotte Gainsbourg’un Rüya Bilmecesi’ndeki evi gibi evim olsun mesela.

Nouvelle Vague ablalarını ne kadar sevsem de, “Sweet And Tender Hooligan”in ‘etcetera’larını kimse Morrissey gibi söyleyemiyor. In the midst of life we are in debt etc. Morrissey’in götü kalkmış diyorlar. The Dears üyelerini “Onunla göz göze bile gelmeyin!” diye uyarmışlar kuliste. Neler neler oluyor şu hayatta mirim...

Şurda bir adet '2006’nın en iyi videoları' seçkisi var. Youtube marifetiyle hepsi izlenebiliyor.

karışık kafa iyidir.

2006-11-13T14:44:00.000-08:00

geçen gece tutmadı uyku
oyalandım, sabahı buldu
beş dakika daha, beş dakika daha
n'olur beş dak'ka daha uyuyayım...

Sakareller, Beş Dakika Daha

Haftanın iki günü 10.00’da, iki günü 11.00’de ve sadece tek bir günü 9.00’da başlıyor dersim. O son bahsettiğim meşum gün, pazartesi. Neyse ki 559C sihirli bir otobüs. Ne kadar oyalansam da bi şekilde yetişiyorum son anda. Bazen yolda giderken bakıyorum beş dakikam kalmış, derse giresim de yoksa, “Yetişirsem girerim, yoksa geçmiş ola,” diyorum fakat ütomofil uçup gidiyor, kendimi sınıfta buluveriyorum.

Bölümün tanışma toplantısında birisi “Stajlarımız nasıl olacak?” diye sordu. Faruk Birtek bir an durakladı, belki kendi de düşünmüştür, sahiden nasıl olacak sosyolojinin stajı?
“Öyle bir stajınız yok,” dedi sonra “otobüsle buraya gidip gelirken bile staj yapacaksınız zaten siz.”

Ben otobüste iki kızın konuşmasını dinliyordum; “Bu sınavdan düşük not alırsam gidip ağlayacağım hocaya,” diyordu biri “çok önemli benim için kızım, bölüm değiştirmek istiyorum ben!” “E ona bakarsan,” diyordu diğeri “şu an bizim bölümdeki herkes değiştirmek istiyor.” Gözlemlediğim insanlarla arama yeterince mesafe koymayı henüz öğrenemediğimden ve muavin “Sağlı sollu ilerleyelim!” diye bağırdığından, onlara doğru bir adım atıp “Ben istemiyorum.” dedim gülümseyerek.
Sınıf arkadaşlarımı seviyorum, sıcak insanlar. Psikoloji ya da Uluslar Arası İlişkiler okumayı hedeflerken tutturdukları puan sosyolojiye yönlendirmiş. Bölüm değiştirmek istemeleri yadırganacak bir durum değil bu bakımdan, hem sosyoloji hocası bile derste “Hocam bunları biliyordum ama sınavda yapamadım,” diyen arkadaşa “ÖSS’de de biliyordunuz ama yapamadınız,” dedikten sonra…

Okulda İşletme Kulübü diye bir şey var. Kulüpler yeni üyelerin katılabilmesi için yaptıkları ilk toplantıları panolardaki ilanlarıyla duyururken İK en zevksizinden bir düğün davetiyesi benzeri koyuyor kantinde önünüze: Kalın parlak kartona basılmış, açınca içinde “Bekliyoruz” ya da en fazla “Sizi de bekliyoruz” gibi kısa ve küstah bir çağrıyla karşılaşıyoruz. Para harcandığı aşikar, o zaman niye akıllıca bir tasarım düşünülmemiş, ayrıca okula yeni gelen biri İşletme Kulübü ne yapar ne eder bilmek zorunda mı, biraz bilgi verseniz ya? Ah tabii, bu okula giren zeki genç, bunun CV’sine parlak bir referans ekleme fırsatı olduğunu tahmin etmiştir en azından. Son araştırmalar CV paniği yaşının 12'ye düştüğünü gösteriyor zaten. Tamam, bu yazıştı. Ama bu değil: Bu ay Bant’ta Pınar Öğünç’ün “İki Süper Film Birden”in yönetmeni Murat Şeker’le yaptığı bir röportaj var. Bir yerinde “Bir insanın idealizmini en iyi yaşayabileceği zamanlar yirmili yaşlar.” diyor Murat Şeker.

Geçenlerde Sosyoloji-Psikoloji binasının bulunduğu tarafta “Her yürek devrimci bir kaledir” yazıldığını görmüştüm taş duvara. Her harfi teker teker beyaz boyayla kapamışlar sonra. Orada bir yazı olduğu ve üstünün kapatıldığı çok belli. Bugün de başka bir duvara kocaman kırmızı harflerle 'devrim' yazıldığını gördük İrem'le okuldan çıkarken. Aklımıza Hulusi Kentmen'in bir oğlunun çapkın, bir oğlunun kumarbaz, en küçüğünün de devrimci olduğu Yeşilçam filmi geldi hemen, dalga geçmek için değil. Kafamda arkadaki müziğiyle beraber saklı durmaktadır çocuğun duvara yazı yazarken polise yakalandığı o sahne. Yarın unutmamak, mutlaka bakmak lazım. Adamlar üstünü ne hızla kapatıyor -'kapatmaya çalışıyor'?- anlamak için.

Safa çayı açık içiyor. Her seferinda adama “İki çay, biri açık” diyoruz. Sonra, acaba adam Safa’nın çayını açık göstermek için bana koyu çay veriyor olabilir mi diye düşünüyoruz. “Adam niye böyle bir dallamalık yapsın ki?” diye sormuyoruz. Adam bana zift çay, Safa’ya normal çay veriyor. Safa’nın çayı görece açık oluyor.

Çantamda satırların üzerinde gezinen bir salyangozmuşçasına okuduğum için bir türlü bitmeyen ama inatla devam ettiğim bir kitap var. Sayfalarını hızlıca çevirince karanfil kokusu çarpıyor yüzüme. “Yerçekimli karanfil dedikleri mi bu acaba?” diyorum.
Djarum Black olduğuna karar veriyorum.

sırada bir 'the smiths klasiği' var: rubber ring.

2006-11-13T09:48:00.000-08:00

Bilir misin ne acıdır kendi kendine konuşmak,
Radyo Boğaziçi stüdyosunda,
Anonslar yapmak yok yere.

Bilir misin ne yazıktır mikrofonu ikinci kanala bağlı sanmak,
Ve aslında onun bağlı olması, ah lanet olası
Bağlı olması gül gibi birinci kanala.

Ben sesimin yayına gidebilme ihtimalini sevdim,
Rubber Ring'in bir The Smiths klasiği olduğunu bilin istedim,
Ulan kimse mi uyarmaz, diye düşünürken anlayıverdim bebeğim,
Zati kimse dinlemiyormuş,
Babam da evde, "Çekiniyor herhalde konuşmaya bizimki," diyormuş.

Öğleden sonra Illustwriter'ı gördüm İstiklal'de, bıdı bıdı anlattım başıma geleni,
"Üst-baş almam lazım," dedi,
Düğüne gidecekti, sanırım bu nedenle biraz gergindi.

2006-11-01T13:06:00.000-08:00

Ben bayır aşağı yürürken çok güzel düşünüyorum. Çok güzel düşünüyorum ben bayır aşağı yürürken. Güney Meydan'a iniyorsun ya mesela, çok fena hava koşulları dışında shuttle'la inenin aklına şaşarım. Tophane bi de. Valla inerken zihnim açılıyor. Görece kolay bir iş yapıyor olmanın ferahlığından olabilir.

Metric konseri yazmam lazım değil mi? (Eh, onu yazmadıkça başka yazı da yazmıyorsun, olmuyor böyle.) Artık "Konser geç başladı, erken bitti," diye şikayet de edemem, zira mevzu zaman aşımına uğradı. Geç başlama sebeplerini Mabbas Bey'in kaleminden okumuş ve hak vermiş olsam da, bis yapılmamış olmasını kabullenemiyorum resmen. Backstage çok geride olduğundan çıkmamışlar, fakat kalabalık da galeyana gelmemiş, Succexy çalmaları için çılgın bir tezahürata girişmemişti doğrusu. Banttan da müzik başladı hemen. Neyse efem, ne diyecektim, O Dead Disco'daki mesela, nasıl bir performanstır, nasıl bir coşturmadır... Emily Haines'in ellerini beline koyup sarı saçlarını iki yana savurması ne de fotoğraflık bir andır... Parıltılı siyah elbisesi (alt kısmı mini şort-etek böyle) çok sade olmasına rağmen nasıl da güzeldir. Peh peh.
Bu arada;

Ben: Aaa! Deniz Özbey değil mi? Yanımda lan yanımda! (Nerden peydahlandığı anlaşılamayan bir cesaretle, kırk yıldır tanırmışçasına omzuna dokunur,) Merhaba!!!
Deniz: Merhaba?
Ben: (Eyvah! Şuursuzca,) Ehem hem. Çok seviyom. Hep dinliyom. Hebele. Hübele.
Deniz: (Gülümser) Teşekkürler, çok sağol.
Ben: Hihihi, ehehe, oley oley!

2006-10-22T12:05:00.000-07:00

Biz ki Gündeste'yi kaç zamandır arıyoruz, "Sen yeni doğmuştun, senin için imzalattım Ferhan Şensoy'a," diyor babam. Üstelik durduk yerde de söylemiyor bunu, ben gidip ona sormuşum "Bizde Gündeste var mı yahu?" diye, şu yazıya gelen bir yorumun ertesinde. Evde bulunamayınca kimbilir kimin evinde yaşamını sakin sakin sürdüren kitap, kitapçıları arayıp tarıyorum ben, fakat yeni baskısı yapılmamış.

Babam geçen hafta tatile gitti, gelirken Gündeste getirdi. Bodrum'da yaşayan arkadaşları okumak istediğimi duyunca yollamışlar, öyle dedi.
"Benim mi oldu yani?" diye sordum kitabı karıştırırken. İlk sayfayı açtım o arada:

"Aaa! Benim zaten!" dedim.
Anlayacağınız, bizim kitap Bodrum'da çıktı. Eşşeğimizi bulduk, çok mutluyuz.

Concerts A Emporter ('Seyyar Konserler' ya da hmm, 'Ayaküstü Konserler' daha güzel gibi gibi...)

2006-10-14T02:25:00.000-07:00

La Blogothèque, Fransız müzik blogu; Concerts à Emporter ise onun video podcast kısmısı. Bir şarkıcıyı ya da grubu alıp atıyorlar kendilerini dışarlara; herhangi bir sokakta, parkta, kenarda köşede, bazen gece vakti şehrin bir meydanında bir şeyler çaldırıp çekim yapıyorlar. Geçtiğimiz nisan ayında başlamış basit ve güzel bir proje, iyi keşifler de yaptırıyor. Başta bazı çekimlerin dandikliği bana "Aşırı rahat ve deneysel takılırız biz koç!" diyebilmek için mi kasmışlar acaba diye düşündürttü fakat durum öyle değil galiba. Yani mesela bir videonun başında, tam metro istasyonunda çalmaya başlamışlarken arkadan "Çekim yapamazsınız!" diye bir uyarı gelebiliyor; ya da diğerinin sonunda adam avaz avaz bağırdıktan sonra "Aynasızlar gelmeden tüyelim!" deyip kaçıyor sahiden.
Xiu Xiu, Stuart Staples, Jens Lekman, The Kooks, Islands, sonra -yazmazsam olmaz , çok seviyorum- My Brightest Diamond var, başka bir dolu şey var.

2006-10-11T10:21:00.000-07:00

Geçen cumartesi Akbank Caz Festivali kapsamında Psapp konserine gittik. “Everybody, everybody, everybody wants to be a cat!” diye bağırdık, şarkı aralarında atılan oyuncak kediciklerden istedik fakat kapma şerefine nail olamadık. Bi de gidip şu adama attılar kediyi, hayret bir şey.
Neyse, biz zaten oyuncakların içine konduğu Psapp çantasını istiyorduk, di mi Dicle?
Psapp’tan sonra çıkan King Britt’i ise güzel bi yemeğin üstüne sırf pisboğazlıktan tadına bakılan ve aksi gibi ağzınızda tadı kalan fuzuli yiyeceğe benzetmek isterim naçizane. (Anlamadım zaten; upuzun bir masa, bu King Britt oturmuş up tıs dup tıs bir şeyler çalıyor, masanın devamında ne yaptığı hakkında hiçbir fikrimin olmadığı broker kılıklı bir başka herif var, biz de onun bunun dans figürleriyle dalga geçip sanki her an müzik güzelleşecekmiş gibi bir umutla bekliyoruz.)

Bu arada Psapp İstanbul’da oyuncak alışverişine çıkmıştır umarım, mesela ben rehberleri olsam onlara bir süredir İstiklal’de satılan bzzt taşından hediye ederdim. İstiklal'de satılan saçma oyuncaklar dizisini hiçbir bölümünü kaçırmadan takip etmemize rağmen, henüz havaya atıldığında bzzt sesi çıkaran bu sihirli oyuncaktan bir adet edinemedik. Ama düşünsenize, Psapp’a bir bzzt taşı hediye ediyorsunuz ve bir-iki sene sonra yeni albümlerini odanızda dinlerken, bir şarkının bir yerinde, bzzt! Nasıl sevinmez insan, bugün yirmüüç nisan.

Kütüphanelere topuklu ayakkabıyla girilmesi yasaklansın. Topuklu giyen kadınlar girişte o pabuçları çıkarıp terliklerini giysinler. İlle de topuklu giyeceklerse Femme Fatale cinsinden olsunlar ki genç dimağları çalışmalarından kopardıklarına değsin. Ama yok yok toptan yasaklansın, tamam hadi bitti.

Psapp konserinden sonra kedi sevgim kabardı. Bugün okulda, kucağıma oturduğunun ikinci dakikasında şöyle bir kıpırdanıp “hafırş” diye hapşıran kediden nezle kaptım galiba. Öhhö, hafırş! Ay pardon.

“Köy koop.” yazısını görünce aklına Röyksopp gelen dejenere genç insan benim.

Edit: Unutmadan, Psapp abla Galia Durant konserde bi ara Türkçe olarak "Benim - penisim - ma - vi" dedi!

2006-10-08T05:18:00.000-07:00

...

"Eğer aşktan söz edildiğini duymamış olsalar,
Hiçbir zaman sevemeyecek olan insanlar vardır" demiş La Rochefoucauld
Benimse hep böylelerini severek başladı vurgunum.

Murathan Mungan "Ayaküstü Yaşanmış Ölümsüz Aşk Hikâyeleri"

Carver'ın kim olduğunu biliyorum!

2006-10-03T14:35:00.000-07:00

Biz, The Carver'dan korkarız.
Delikten baktığımızda kapıyı çalanın The Carver olduğunu görünce kanımız donar, kalakalırız.
Maskenin altından babamız çıksa korkarız.
Kahvaltı yaparken kendisine "Aa bak, Cnbc-e Dergi Oymacı maskesi veriyomuş, süper, kesin alırım ben bunu," demiş olsak da, unuturuz ve kapıyı açtığımızda yüzümüz maskeyle aynı renktir.

2006-10-02T11:42:00.000-07:00

Siz var ya, insanı zorla emo yaparsınız.

Uzak dur yakınıma
Bu mesafe beni bozar

diye söz yazar afallatırsınız, sonra o insancık dalar gider, siz de Seçkin Piriler'le Ortaköy'e gidersiniz.
"Ah nerde o günler," dediğinizi duyar gibiyim ve size küstüm.
Bak mesela bu da benim Amerikalı versiyonum. Şaka be şaka, ben böyle miyim allasen. Yanlış arkadaş çevresine düşsem olabilirdim, orası ayrı. Kötü arkadaş sizi içkiye, iddaa oynamaya, Demet Akalın dinlemeye alıştıran değil, emo edendir. Yok be bu da şaka.
We love emo.

fonda sigur ros - gong.

2006-09-24T15:06:00.000-07:00

Ne zaman elime bi hikaye kitabı geçse hikayeleri karışık okuyorum. Engel olamıyorum kendime, sonunda hepsini okumuş olmaya dikkat ederek -çünkü bi tanesini atlarsam beni lanetleyebilir ya da kim bilir belki hayatımın anlamını o satırlarda bulacağım- çorba ediyorum kitabı. Sırayla okunması gerekmiyor ya, illa bir cinslik yapacağım. Verilen özgürlüğü sonuna kadar kullanacağım.

Ulan özgürlükle ne alakası var? Al romanı da karışık oku! When Harry Met Sally’de Harry ilk önce kitapların sonunu okuyordu mesela.* (Bu arada neredeyse When Harry Met Billy yazıyordum, ilahi Billy Kristal.)

Osmanlıca okumuyorsak ya da elimizde o kendi hikayeni kendin yarat kitaplarından biri yoksa, kitaplar soldan sağa ve atlanmadan okunmalı. Niye, çünkü ben tufaya geldim. Birbiriyle bağlantılı üç hikayenin önce ikincisini okudum. Bu bana bir ders olsun.

Ders demişken, yarın okul başlıyor. Bu konuyu kapatalım.

Ne diyordum o kendi hikayeni kendin yarat kitaplarında bile çocukları risk almamaya alıştırıyorlarmış galiba, şimdi düşününce öyle geldi. Mağaraya mı girersin yoksa yanından geçip gider misin sorusuna “Mağaraya girerim!” yanıtını veren cesur çocuğu ayı yiyor ve hikaye yedinci sayfadan bitiyordu.

Yahu kitap okuyorum iki dakika maceraya atılmayayım mı? “Hayır, ayı çıkabilü. Biz sana belli limitler içinde, makul bi macera yaşatacağız.” Başlarım öyle kitaba. “Temkinli macera” diye bir şey olsa fantastik romanlar nasıl yazılacak? Yaşasın temkinli macera edebiyatı. Şakası bile komik. Şakalar her zaman komik olmuyor ama bunun şakası komik.

Biz geçenlerde Onurcan’la otururken mülkiyetin küstahlık getirdiğini gördük. Şöyle oldu:

Ben: …tabii ki öyle yapacaksın, tanıyorum ben seni.

O: Nerden tanıyosun lan sen beni? Hiç de tanımıyorsun! (tek eliyle kapıyı göstererek, zaten ikisiyle birden gösterse çok saçma olur) Çık git lan!

Evet, mekanımız, bazılarınızın tahmin edebileceği gibi, Onurcan’ın yeni taşındığı eviydi. Önceden hiçbir mekandan kimseyi kovamamış olan Onurcan, eve kafasını sokar sokmaz birilerini dışarı atma arzusuyla yanıp tutuşmuştu. Mülkiyet insanı terbiyesizleştirir, yakar, tutuşturur.

Yakın bir gelecekte apartman girişlerinde, zilin yanında herkesin küçük avatarları olacak. Benim gözüm şimdiden arıyor, neredeler?

*Sally Albright: Amanda mentioned you had a dark side.
Harry Burns: That's what drew her to me.
S: Your dark side?
H: Sure. Why? Don't you have a dark side? I know, you're probably one of those cheerful people who dot their "i's" with little hearts.
S: I have just as much of a dark side as the next person.
H: Oh, really? When I buy a new book, I read the last page first. That way, in case I die before I finish, I know how it ends. That, my friend, is a dark side.

sonbahar cuması

2006-09-23T05:21:00.000-07:00

Feriköy’de oturan varsa -Lisedeki Fransızca hocamız, ki soyadının son hecesi nedeniyle Ofof olarak bilinirdi, semtin isminin Jules Ferry adında, bir dönem orda yaşamış bir adamcağızdan geldiği konusunda ısrarcıydı. Ben şu an Wikipedia’da böyle bir bilgiye rastlayamıyor ve Fransızların her şeyi sahiplenme huyuna pes diyorum- neyse ne diyordum, Feriköy’de oturan varsa gidip Güven Taksi’deki beyaz saçlı amcanın taksisine binsin. Filme yetişmeye çalıştığım için adını soramadım ama kendisi Sivaslı. Halihazırdaki hemşerilik kurumuyla durağın tamamı Sivaslı çıkabilir tabii. Neyse o amcayla süper muhabbet edersiniz, size çikolata filan diye hitap eder esmerseniz, mutlu olursunuz; karısından filan bahsediyor, evlenmeyi düşünenler tavsiye alabilir. Çok güzel, çok neşeli bir insan kendisi. Ayrıca, taksinin rengiiii, buğday sarısıııı, çiçek taksi durağııı burasııı. Sanki o diziden fırlamış bi insan gibi. Taksici de aile babasııı, bazısı çeker gönül yarasııı. Helal vatandaşın parasııı...

Yetişmeye çalışıyordum dediğim film de Tanrı Brezilyalı diye bir, tahmin edin, evet Brezilya filmi. İzlediğim iki Brezilya filminin (Cidade de Deus, en sevdiğim filmlerden ve dünkü Deus E Brasileiro) de adında Tanrı geçiyor ve kelimenin 'deuş' olarak telaffuz edildiğini öğrenmiş bulunuyorum. Çok hızlı öğrenirim ben. Bundan sonra dEUS isimli canımıniçi gruba da ‘deuş’ diyeceğim mesela. Brezilya deli bir yer. Flickr’dan Sao Paulo’daki stencil ve graffiti fotoğraflarını aratıp duran biri olarak film izlerken paso duvarları kolluyorum bi de ben. Devam etmekte olan Viva Brazil'e şurdan bakılabilir. Girişte pasom olmamasına rağmen bana öğrenci bileti kesen ve hangi bölümde okuduğumu soran hanıma çok teşekkür ederim. Söz bi daha unutmayacağım.

Filmden çıktığımda saat sekize geliyordu ve hava kararmıştı. Yerler ıslaktı, İstanbul Modern’in otoparkı buram buram nargile kokuyordu, sokak lambalarının sarı ışığı “Sonbahar geldi, hadi bakalım heh heh,” dedi.

Originally uploaded by *helmen

çok mühim soru: seven ne yapmaz?

2006-09-12T15:05:00.000-07:00

powered by ODEO

Havanın hep kapalı olduğu sakin sonbahar öğleden sonralarında, yapılması gereken bir dolu sıkıcı işten azade küçük çocuklar, oturur Türk filmi izlerlermiş.

aynı anda altı kişiye aşık olunur mu?

2006-09-10T12:48:00.000-07:00

Mevzuubahis The Dears ise, cevap veriyorum, pekala da olunur.
Yeni albümleri 'Gang of Losers'la ilgili internetten okuduğum birkaç yazıda bolca yıldız dağıtmış, şarkı sözlerini Morrissey'e, Murray Lightburn'ün vokalini de Damon Albarn'a benzetmişler. Morrissey denince bizde akan sular duruyor tabii, fakat bu herşeyi bir şeye benzetme iptilası insanı yormuyor mu?
Neyse, albüm şahane, enstrümantal olarak çok zengin, yaylılar yine yerli yerinde ve monotonluğun yakınından bile geçmiyor şarkılar. Zaten bence The Dears'in müziğinin en cezbedici tarafı iniş - çıkışları. Tanıdık bir şeyden The Dears'e geçmek isterseniz, bilmem ki Queens of The Stone Age sever misiniz? Ama No One Knows üstüne Death or Life We Want You dinlerseniz, kendinizi kaybedip odanızda etrafı yumruklamaya başlayabilirsiniz. İkinci şarkıda "A-aaa!" kısımlarına eşlik etmek gelebilir içinizden, hiç durmayın.

Not: Bu hayran olunası grup bir Utku Kıyak tavsiyesiydi, dolayısıyla kendisi de hayran olunası bir insandır. Ona da "'Gang of Losers' hayırlı olsun abi. Çaktırmadan baksana," demek istiyorum müsaadenizle.

Bublogunyazarıniyeyazmıyor?

2006-09-09T15:02:00.000-07:00

"Kabına sığamıyor, gereksizce devingen, çok neşeli bir çocuk. Sürekli espri yapıyor. Hepsi gülünesi değil, kimisi espri değil, o öyle sanıyor, varsın sansın, keyfi gıcır, kahkahalar atıyor. Durup dururken, ortada fol yok, yumurta karaborsayken o gülmekten boğulacak bir hale gelebiliyor. Deli gibi bir gülme özlemiyle kıvrandığı kesin. Bundan, eski gülememişliklerinin biriktiği teşhisine gidebiliriz, ancak bu sıcakta niye şimdi burdan kalkıp pisi pisine kiyatrist ortamlara yolculuğa çıkıyoruz? Teşhisi koyunca tedavisi konusu gündeme gelecek. Doktoru değilim ya bu çocuğun! Efendi gibi oturmuşuz denize karşı. Hava aşırı sıcak, nem oranı üst düzey, çocuk neşeli. Bozmayalım onun iot kokulu, pupa yelken keyfini."

Ferhan Şensoy/Rum Memet

Günler böyle tatlı bir boşluk içinde sürüp giderken, tembel insanın yazmak için ufak keyifsizlik anlarını kollaması lazımdı, o anlarda düşünceler kafadan blog şeklinde akıyordu çünkü. Kağıtları doldurmak daha samimi geliyordu bir süredir, fakat burası da böylesine ihmal edilemezdi, yo yo yo.

O keyifsizliğin bir numaralı panzehiri kafayı yastığa koyup Gündoğan tatilimizi hatırlamaktı aslında. Bir defasında hani, (Hey remember that time bıdı bıdı diye süper bir kalıp var ya, hatta Regina'nın öyle şarkısı var, o geldi aklıma) denizden çıkmış, duşlarımızı almış muhabbet ediyorduk, daha doğrusu salak salak gülmekten pek konuşamıyorduk, Ayhan dışardan gelip "Bodrum'a inmeden niye içtiniz be?" demişti, biz içmemiştik Ayhan'cık, ve ehe mehe filan diye zorlama değildi o mavra. Süperdi.

Bizi "Ringoya binmeyin bi tarafınız yarılır" gibi ağzıbozuk hurafelerle geri püskürtmeye çalışmışlardı fakat biz bunları yemezdik, ona da biner, bir tatilin gerektirdiği gibi çakkıdı çakkıdı oynar, tekne gezisi yapıp bütün koylarda yüzerdik efendime söyleyeyim.
Çoğu zaman çocuk muyuz büyük müyüz ulan biz seçimini yapmak zorunda kalıyorduk, anlık seçimler bunlar, garson gelip "Pardon kola kimindi?" diye sorunca, "benim abi" deyip, açıp-içip sonra sahibine uzatabilirsin ya da garsona "Şurdaki yeşilli beyin," diyerek 11 yaşından beri tanıdığın adamı gösterebilirsin.
Garson gidince seçim yapmana lüzum kalmaz. Muhabbet "Oğlum hani Süslü Şirin vardı, kulağının arkasına çiçek takan, gay'di di mi o? Top Şirin ahaha!" diye devam eder kendiğilinden.

Günlerden bir gün, ortada fol yok yumurta karaborsa, adamın teki bizi Türk çocuğu gibi davranmamakla suçladı, Miami değilmiş burası. Biz saatin sabahın dördü olması ve ortalıkta ayık adam bulunmaması nedeniyle onu pek ciddiye almadık fakat vazgeçmedi, çok üstümüze geldi. Bu arada minibüs kalksın da gidip uyuyalım artık diye beklemekteyiz topluca, Gündoğan'a sabahları gün doğarken dönülüyor ille, ne şiirsel di mi, dallama bir horoz kafamı yastığa koyduğum anda ötmeye başlıyor ve susmuyor aynı zamanda. Neyse, biz hiçbirimiz "Vu-hu hu beybi, İstanbul'dan gitmek lazım" ayarında insanlar değiliz çok şükür, fakat o turuncu şortlu pis adam taktı bize. Sonra biz de, o minibüsten iki dakikalığına inmişti, gazladık kaptanı, bıraktık onu Bodrum otogarında, nihoha.
İngiliz turistlerle ellerimizi çırpa çırpa şarkılar söyleyerek gittik evimiz Gündoğan'a.

Karaoke de yaptık, rakı sofrası da kurduk, bir de tetris çılgınlığı hasıl oldu. İşte tatil, öyleydi. Beraber olduğumuz için. Bir Rock'n Coke'ta 2 saat servis sırası bekleme faciası da göğüsledik mesela biz, uzaktan gelen yoğun sigara dumanını cızbız köfte sanıp sevindik, çok fena olduk. Yerde oturan ve sıra ilerleyince ayağa kalmak yerine emekleyen alter bir çocuk vardı. (Olaya bu son kısmından dalarak Rock'n Coke izlenimleri yazma planımın da içine etmişim be. Ama Gogol Bordello derim başka bir şey demem, 'Ordaki çoğu insan daha isimlerini duymamışken bu muhteşem keşfi bana yaptıran Radyo Eksen'dir' derim belki bir de.)

Bazı evlerde çok rahat uyuduğunuz olur mu, çok huzurlu? Artık battaniyenin güzel kokusundan mı, hemen pencerenin dışındaki sokak lambasının sarımsı gece ışığından mı bilmem. Şu var çok sevdiğim:

Bir misafirliğe gitsem,
Bana temiz bir yatak yapsalar;
Her şeyi, adımı bile unutup
Uyusam... *

*Melih Cevdet'e saygısızlık olmasa, Abbasağa yazardım bunun başına. Dün öyle uyumuşum işte.

2006-07-18T04:50:00.000-07:00

Jean Seberg odasına gelir, yatağında uyuyan bir Jean-Paul Belmondo vardır.
“Ne yapıyorsunuz burada?” der,
“Claridge’de yer kalmamış, buraya geldim, aşağıdan anahtarını aldım,” cevabını alır.
"-Başka yerde kalabilirdiniz, sadece Claridge yok ki.
-Ben hep Claridge’de kalırım.
-Sen tam bir kaçıksın!
-Hadi ama, surat asma…
-'Surat asmak' ne demek? (Amerikalı olduğu için deyimi bilmiyor.)
-(Gösterir) İşte böyle yapmak.
-(Aynısını yapar) Bence bana çok yakışıyor.
-Sen benden de kaçıksın."
Dünyada böyle güzel adamlar, böyle güzel kadınlar da vardır işte.

euphoria

2006-07-15T14:41:00.000-07:00

CocoRosie’ye yalnız gitmiş olabilirdim ama Tiger Lillies Babylon’daydı ve orda tek başıma durma fikrine uyuzdum. Ezgi Hanım akşam konsere gidip gitmediğimi sormak için mesaj atınca “Bim bam bom, çok şükür dostlar!” diye bağırmak istedim.

Konserin daha ilk dakikalarından “Yahu bu adam bu kadar mimik yaparsa rol çalar, kimse öbürlerine bakmaz; halbuki onlar da süper adamlar,” diye endişelenecek bir konu bulmuştum. Diğer yandan da bu çılgın mimiklerle “I’m just a whore” denince sinirleri gevşeyen diğer insanlar gibi “ehe mehe” diye gülüp duruyordum. Etrafımızdaki ilginç şapkalı, yüzü gözü boyalı insanların hepsinin gruptan olduğu konusunda ısrarcıydı Ezgi Hanım.

Baterist amca endişelenmeme gerek olmadığını göstermek için sağlam bi şov çekti: Oyuncak bebek kafasıyla mı zile vurmalar mı istersiniz, kocaman çekicimsi bir şeylerle davulu yıkmalar mı, kafasına çarşaf geçirip “Süt Kardeşler” filmini hatırlatacak kılıkta çalmalar mı. Kontrbasçının ise minimal oyunculuğuna hayrandım, o akşamki adamım o olmalıydı evet.

Velhasıl ben hiç böyle deli bir konser izlememiştim, “cabaret” tabir edilen tarzda müzik yapan daha fazla grup gelsin isterdik, zaten bis’e doymak bilmemiştik. Adamlara acımaya başlamıştım artık yani, yaşları da az değildi. Ama şu da kafama takılıyor, adamlar ikinci defa gelemeseler mesela, biz alkışlamasak, popomuzu dönüp eve gitsek, ordaki oyun boşa gidecek. Kuliste: "Ulan ne de güzel hazırlanmıştık be, iki şak şak daha yapsaydınız ölür müydünüz şerefsizler," mi diyecekler? Baterist amca “Tüh be ne güzel ölü taklidi yapacaktım, yere boylu boyunca uzanacaktım,” diye üzülecek mi? Yoksa biralar hurra diye dikilecek mi?
Caz festivalini gönülden sevdiğimi ama otobüs duraklarına filan konulan afişini , hani kadının kafasında keman vs. olanı, pek bi çirkin bulduğumu söyleyerek bitirmek isterim. Cosmopolitan'daki tam sayfalık reklamları anımsatıyor bana.

üç kulaklı bir adam

2006-07-15T13:43:00.000-07:00

Asansör bozuk, mecburen 5 kat merdiven.
Ben ve Blonde Redhead hızla inerken; “Kapıyı kilitlemedim ben sanki,”
Ben ve Blonde Redhead hızla geri çıkarken “Evet evet, içim rahat etsin”.
Anahtar deliğe girer, fakat bir türlü dönmez. Annem tutukluk yaptığını söylemiştir, alt tarafı kilitleyeyim en azından... Ne? O da mı olmuyor? Nasıl ya?
Kaldır kafayı. Kaç numarada oturuyorsun? 16. Burası kaç? 13. Alt kat yani.
Orman ne güzel, ne güzel.
Komşu yaşlı bir amca, sonradan annemin dediğine göre deliymiş üstelik, yani hemen ordan topuklamak doğru seçimmiş.
Çok çok dalgınım, efkar yumağıyım.

taşikardi

2006-07-12T14:16:00.000-07:00

CocoRosie adıyla bilinen Sierra ve Bianca, cadı mısınız peri misiniz be mübarekler, nesiniz?
Beyaz entarili siyah adam, sen ne süper bir insansın. Seni dinlediğim anlar Fransızca bilmenin iyi bir şey olduğunun farkına vardığım ender anlardandı. Tanışalım mı?

Yahu Turn Me On gibi bi şarkı bile (Bildiğiniz dup tıs çık tıs turn me on, hug me, hug me, kiss and caress me) bu insanların içinden geçip bambaşka bir şeye dönüşüyor, bir an efkarlanıyorum sonra kız zıp zıp zıplıyor, köprü kurup bacaklarını havalara savuruyor; gülümseyip ellerimi çırpıyorum. Kalbim sürekli küt küt, normalde böyle atmaz yani, bilirim.

Sahneye ilk fırlayan çocuğu da medeni cesaret ve performans açısından tebrik etmek isterim, diğerleri çok kolpaydı, kusura bakmasınlar.

Uzun ve lüzumsuz yazı

2006-07-11T09:04:00.000-07:00

Ben bir zamanlar üzerinde onun resmi olan yastık almış, güneş şeklindeki kolyesinden takmış bir kızım ve Kenan Doğulu’nun kalbimdeki yeri bakidir a dostlar. Onu ilk gördüğüm programı bile hatırlarım: Hugo.

Bugün ismini hatırlayamadığım bir filmi bulabilmek için DVD kapaklarına boş boş bakarken onun yeni albümünden “Baş Harfi Ben” diye bir şarkı çalmaya başladı. İçinde bulunduğum ruh halinin de etkisiyle basbayağı kaptırmıştım şarkıya, ama birden şöyle buyurdu Kenan:

“Festival gibisin, katılmak istiyorum.”

O ne be? Yanımda bi arkadaşım olsa yihaha diye gülerdim ama yalnız olduğum için yüzüme yayılan gülümsemeyle yetindim. Açıl parantez. (Yaa, ya işte insan böyle a dostlar, 3 kişi olunca kendine güvenip keh keh keh, yalnızken de gül bakalım öyle, olay aynı olay? Kapan parantez.) Afferim.

Danışman Maceraları Episode 879 (Hadi burada içtiğimiz çaylara şu ana kadar kaç yüz para vermiş olabileceğimizi hesaplayalım.)

-Hoş geldin, bi çay içmek ister misin? dedi elinde o çok sevdiğim kahveci tepsilerinden biriyle Mustafa Amca. Çayımı içerken bi baktım, Tansu Biçer de orda. Kendisi en sevdiğim oyunculardan biridir, sihirli bir insandır bence. Tabii bende özgüven sıfır olduğu için “Ya adam benim salak olduğumu düşünürse?” konulu senaryomla ödül aldım, “Sizi her izlediğimde tiyatroya devam etme isteğiyle doluyorum,” diyemedim adama. Sevinirdi belki.

İki Ay Önceki Bir Günümün Bugünkü Aklımla Analizi

Başlangıçta beni harekete geçiren şeyle sonunda kendimi içinde bulduğum olay, evde yiyecek bir şey kalmaması ve amuda kalkmak kadar alakalıydı en fazla.
Sonra, canavar canavar piercing’lere bakıyor ve ve kendimle “Sen içeri girip burnunu deldiremezsin,” konulu saçma bir münakaşayı sürdürüyordum.
Sonra, içeri girip burnumu deldiriyordum; amaç birine kendimi beğendirmek değildi, zira adam hızmadan nefret ediyor belki, burun sahibi olarak bunu bilmiyordum ki, sadece kendine kızgındım. Farklı olmak filan da değildi, ne farkı allasen, sokakta üç bağyandan biri hızmalıydı zaten.
Ortada başka bir saçmalık mevcuttu, saçmalık dememeli aslında, sonradan fark ettim ki bunun şarkısı bile vardı; adı lazım değil baş harfi “Hurt” idi. Nine Inch Nails’den ya da Johnny Cash’ten dinlenebilirdi, bana sorarsanız tercihim ilkiydi. Yok yok ikincisiydi, kararsızdım. Yani bununla salak gibi övünecek değildim ama o şarkı duruma uymuştu, vardı demek ki öyle bir durum.
Uf çok gereksiz şeyler yazıyordum, blogger babamın malı değildi. İstese olurdu ama istemedi, çünkü mülkiyet hırsızlıktı. Büyüyünce sosyolog olacaktım ama henüz çok dandiktim. Festival gibiydim ayrıca.

bedenlerin yer kaplamadığı alanlar

2006-07-11T08:34:00.000-07:00

üşenmez okursanız bu yazı süper.

zerzevat adam

2006-07-11T08:11:00.000-07:00

...

sonra da onu buldular
televizyonun başında
çılgın bir elmas vardı
artık bakışlarında

*babazula.

2006-07-11T03:10:00.000-07:00

Birisi gelsin saçlarımı tarasın, üstümü giydirsin, gideceğim yerin kapısına kadar bıraksın.
Bana tanımadığım insanlardan bahsediyorsunuz, çuval dolusu isim. Arada sorular soruyorum ben de, nerde okuduklarını, kaçlı olduklarını filan. Bu anlattıklarınızı unutmuyorum biliyor musunuz, öyle de pis bir hafızam var. Belki hepsi uydurmadır, ne fark eder? Oysa ben saçmalayın isterim, tukanlardan filan bahsedin, ama olmuyorsa “Bana müsaade,” diyebileyim, “Gitmem lazım,”dan başka bir bahane de göstermeyeyim. Bi dahaki sefere yine çağırın olmaz mı, yalnızlıktan ödüm patlar. Hem davetli olayım hem kaçayım. Yanında sırf ‘oturmuş olmak’ için oturabileceğim tek kişi var, fakat "40 tane gönlüm olsa birini sana vermem," diye bir söz duymuş muydun, sevgili persona non grata?

2006-07-10T13:10:00.000-07:00

Bak metroyla gelirken 'bunları bunları yazayım' diyordum ama unuttum hepsini, cümlelerimi bile kurmuştum, laflar hazırlamıştım sahiden.
andrew bird çalıyormuş.

(Kırpık kırpık yazılar yazacağıma buraya eklemeyi uygun buluyorum.
Fitter Happier’da “do not cry in public places” aşamasına gelemediğim görülmüştür.
Derin bir nefes alalım, müsterih olalım. O anda yanımızdan geçen insanlar, ay çok pardon, tuhaf sesler çıkıyordu di mi? Hezeyan sesi diyelim adına, Regina Spektor - Edit de bizim şarkımız olsun. )

böyle bugün.

2006-07-09T07:12:00.000-07:00

Obsesif salağın tekiyim ve hiçbir şeyi ocak ayının o karlı zamanına dönmek istediğim kadar çok istemiyorum.

2006-07-08T12:54:00.000-07:00

Bugün tam bir sene oldu yazmaya başlayalı, yok canım, kutlamayalım.

N’oldu? Kedi oğlan doğurdu.

2006-07-07T14:19:00.000-07:00

Benim bir arkadaş var, dışardan normal görünür fakat cidden dengesizdir.
Bunun övünülecek bir nane olmadığının farkındadır çok şükür.
Çok sağlam saçmalar ama bazen.
“Olur canım olur gülüm, o da senin benim gibi insan,” filan deme, laf mı sokuyorsun? “Benim gibi” olacak tabii, bizzat benden bahsediyoruz burada. Hıı, anlamadın, tabi tabi, çekirdek aldıydım çitler misin? Çok gıcık olurum ama sesine git az ötede ye. Git.
Neyse, bu benim kadim dostum kertenkele, bir gece uyku arasında kafayı güm diye karyolanın demirine koydu. Uf valla. Ama sonra çok güzel uyudum biliyo musun? Bayılmışım herhalde, mis mis.

Benim elimin ve sesimin ayarı yok bu arada. Şaka olsun diye çok pis vurabiliyorum ama istemeden oluyor. Çocukluğuma dönersek efem, bunun tarihimdeki ilk örneği de küçükken, (mama sandalyesi), dondurmamın dibini yiyen anneme attığım efsane şaplak olmuş.
Anneciğim özür dilerim. Ama senin enfes yeşil gözlerin var, benim yok. Ödeştik. (Ben ikna olmadım ya, neyse.)
Ha ses diyorduk. Onu da başka zaman anlatayım çünkü üşendim. Zaten anladınız siz.

Mesela biz "fünikülere binelim" demeyeceğiz büyük ihtimalle. Tünel’e binelim diyoruz çünkü, o da bir füniküler aslında. Bayır olunca füniküler oluyor.
Her tarafta kamera var, benim işim değil ama
“I need someone to protect me from all the measures they take in order to protect me”
diye de bir alıntı yapmak isterim.

ÇapÇarpıPi (3 al, 5 al bana mı dert?)

A priori: “İnsan çevresini kendi edinir.”

Fakat bu her adımı bilinçli bir süreç de değil kanaatimce. Bir sabah uyanıp kendimi ‘bir sürü delinin hastalıklı ilişkileriyle oluşturduğu bir yumakta deli’ olarak bulabilirim. Atsam atılmaz; satsam, kim alır allasen benim kıtıpiyos yumağımı? Ben de yumağın içine daha bir yerleşirim, oh, zaten başta ne demişiz, onu ben edinmişim.

Back to the Future

Bugün işe gelemem Demir Bey, kalbim kırık.

Message sent at 9.15 AM

Msjına ofisce popomuzla guluyorz Pınar, fwd Yigit Ozgur’den bile çok gulduk. Cbk buraya gel, taxiye de binme, sana o kdr para vermiyrm. Ok bye.

Message received at 9.24 AM

Buraya kadar okumuş er kişi, buna da dayanmasını bilecektir:
-Hilmi nerdeydin ya konserde, kayboldun ortadan?
-Abi sorma ya, benim bilette “Konser sonuna kadar saklanacak” yazıyordu, şu çalıların orda saklandım.

Pardon ya.
Kanada'dan çok güzel gruplar çıkıyor.
Ok bye.

2006-06-26T11:07:00.000-07:00

Bugün onun doğumgünüydü, kutlu olsun heyo! Bu da geçen hafta, ben sevgili analog makinemle ilk makaramı harcar (makaram sarı bağlar); “Abi şimdi sen kafanı iyice eğ, ama gözlerini kaldırıp bana bak bi taraftan da,” “Sandalyeye tırmansam bir şey derler mi? Kesin düşerim ama...” diye dır dır öterken sabır ve anlayışla verdiği bi poz.
Bana da mısır aldı hem.
Sanırım bütün bir yaz, es geçilen öğle yemekleri yerine mısır yenerek geçirilebilir.

gogol bordello geliyo!

2006-06-22T14:39:00.000-07:00

cidden. bak. hehehe çok mutluyum lan, anlatamam.

2006-06-21T02:08:00.000-07:00

Şimdi biz otursak on dakka konuşsak, benim seni gözüm tutar. Hemen severim yani, kanım ısınır. Yarın bir arkadaşıma bahsederken “Dünyanın en iyi insanı” filan diyebilirim hatta senin için. Arkadaşım beni yeterince tanıyorsa “Pınar için insanların yüzde doksanı öyle,”* diye tespiti döşer; ben de şaşırıp kalır, “Harbi lan,” derim. Senin 'Dünyanın en iyi insanı' olmak gibi bir iddian var mıdır bu arada? Benim vardı, çok pis kavga ettik geçen, yüzünü cırmaladım, gitti.

“Hayır” demeyi öğrenmek için, İstiklal’de anketçiler arasından geçmeye çalışmalı, Morrissey konserinde her taraf sıkış pıkışken önüne kaynamaya çalışan kızı geri püskürtmeli ya da kimse sana ilişmesin istediğin bir dönemde yedi kollularca rahatsız edilmelisin. Sonra, kendine bir hayrın dokunsun istersen, bu “Hayır”ı alır, hayatının münasip yerlerine copy-paste edersin.

Şimdi derin bir nefes alıp gözlerimizi kapayalım ve ben sizi sol omzunuzdan dürteyim. Siz sola bakarken de keh keh güleyim çünkü sağ yanınızdan uzattım kolumu.
Bizim apartmanda tadilat var. “Kaç git burdan şimdi,” diyor Matkap Bey.

*Onurcan

binincitekil

2006-06-19T02:44:00.000-07:00

Deniz kenarında bir yerlerde otururken, Şeytan Bey beni dürtüyor; elceğizime yakın bir yerde telefon mu olur artık fotoğraf makinesi mi, almak için para biriktirmek zorunda olduğumuz hangi kıymetli varsa, onu kaptığım gibi dalgaların arasına sallamamak için zor tutuyorum kendimi. Çok dipte bir istek bu (ama pek keskin, pek canavar), gerçekleştirme ihtimalim ufacık (ama var!). Ne gösterir bu, açıklayamıyorum. Masanın üstüne kıymetli koymayın en iyisi, ben de yan tarafta oturan sarışının saçını çekmeyi filan düşüneyim onun yerine.

Bu arada ne olmuşsa olmuş; zifiri karanlıktan korkmaz olmuşum, efendime söyleyeyim mutfaktan gelen az bir ışığa bile “İstemem, kalsın,” der olmuşum. (Pek sevinemedim buna. Aklıma Fitter Happier’ı getirdiği için korktum hatta.) Külçe gibi uyuyorum zaten, 5. katta oturduğumuzu unutup toprağın te dibine geçmeye çalışırken yakaladım kendimi dün gece.

Danışman’dan geçerken oyuncaklar ‘Aylavyu’ diyor ya, “Vah yazık, karşılıksız seviyorsunuz,” diyorum içimden.

-Aylavyu. Aylavyu.
-Ben seni sevmiyorum yağ üf.
-Aylavyu.
-Bi git.
-Aylavyu.
-Pillerini çıkartıcam.
-Aylavyu.

2006-06-09T04:21:00.000-07:00

(Dün yazılan fakat blogger’ın azizliği nedeniyle eklenemeyen)

Ben bugün çok halsizdim. Kemiklerim uzamış gibi geliyordu, yeni hallerine alışamıyordum. Cidden. Bu arada ben içince, sesim başkasının sesi.
“Bana bak Last efem, çabuk ne kadar Balkan havası varsa ver, korkarım delireceğim,” dedim. “Peki efem,” dedi. Ben Emir Kusturica ve Yeşilaycılar dedim, o üstüne bi Boban Markovic ekledi; the Klezmatics dedim (babama teşekkürlerimle), al bakalım bi Kocani Orkestar dedi. Arada saçma şeyler de verdi eksik olmasın. Bir ara gayda filan başladı, nasıl kovaladım herifi bilmiyorum yani. Ben bir gayda sesi duyanda, ölümüne acı hardallar vardır ya kafanın arkasında bir yeri yakar, aha ondan işte. Beynimi yakıyor gayda.
Beneskiben değilim beneskimoyum.

(Bugün)

Apolitik Türk gençliğinin neferi olarak görülüyorum, bu lafı her duyduğumda bütün hevesim kaçıyor. Bir işi zaten yapacaksındır ama biri buyurunca canın istemez olur ya, hah işte ondan. Böyle anlatınca tuhaf oldu.
Neyin doğru olduğunu sezdiğimi seziyorum, ‘sezgi’leri bire indirebilirsem üstüne konuşuruz.
Sırf sorduğun sorunun cevabını biliyorum diye parmak kaldıramam ki, kusura bakma.
Yaratıcı bir iş yapayım, kimseye yaranmaya çalışmadan ‘iyi’ olayım yeter, “Parasında değilim,” diyorum da nasıl gideceğim konserlere, dergilerimi kitaplarımı alacağım, ah bir de Güney Amerika’yı gezecektim değil mi, Motosiklet Günlükleri, yaa ya...
Küçük Vampir’i okumuş muydunuz ya? Birinin abisi vardı, bi dakika neydi ya, deli oldum gidip bulmaya çalışacağım şimdi kitapları. Geçmek bilmeyen sinir harbi, buluğ çağında ısırılmış olmasıyla açıklanıyordu, orda takılıp kalmıştı. Hah işte ondan.
Heheh buldum.

sabah sabah

2006-06-07T03:05:00.000-07:00

Saat 12:30, Onurcan’la beraber Danışman'da kahvaltımızı yapmış, İstiklal’in ‘Doğal Türk Graniti’ne küfrederek liseye girmekteyiz. Sahnede birileri takılıyor öyle.
Ben ukala ukala konuşuyorum:
-Aa gitar fena değil valla. Amatör grup var mı bu saatte, daha erken be? Hmm, çok iyi girdiler ya... Biliyorum bu şarkıyı bıdı bıdı bıdı...
Sonra, (lenslerim olmadığı için) gözlerimi kısarak bakar ve sahnedeki grubun Athena olduğu gerçeğiyle yüzleşirim.
O kadar güldüm ki.

Ukrayna’ya gittim, gelicem.

2006-06-04T06:27:00.000-07:00

Başladı bir adam anlatmaya, “Bu ses...” dedim. Dogs were barkin' diyen ses sanki bu dedim. Eugene Hutz, Gogol Bordello’nun front man’i (evlensin benimle); “Everything Is Illuminated” filminde Alex’ti, ben bundan bihaberdim. Bilinçli bi izleyici olup, önceden filmi araştırmış olsaydım bu kadar sevinmezdim.
Bak, günebakan tarlası ne güzel di mi. Balkan havaları ne güzel di mi. Bir iptilâ olarak koleksiyonculuk ne tuhaf di mi.
Hem seyahat et, hem kulağının pası gitsin, hem ruhun ferahlasın. Korsan yollardan izlemiştir zaten herkes. Eternal Sunshine gibi, vizyona girince de ‘ayıp olmasın’ diye bi daha izliyor bazen çok seveni...

2006-06-03T06:28:00.000-07:00

Eğri asılmış bir tablonun önünde oturmuş, simetri takıntım olup olmadığını soruyorsunuz bana.
Elimizdeki iki seçeneğe bir bakalım: Ya beni deniyorsunuz, (daha ince olmanızı beklerdim oysa, tabii ya, incelikler yüzünden burdayım) ya da umrunuzda değil o yamukluk, farkında bile değilsiniz, bu da sizin açınızdan vahim olur bana kalırsa.
Siz bunu sorar sormaz gülümseyerek tabloya kayıyor gözlerim, daha ilk içeri girdiğimde rahatsız olmuşum. Sizde bir muzip bakış? Cık.
Hadi diyorum ukalalığa lüzum yok; "Hayır doktor hanım, simetri takıntım yok."

2006-05-27T10:08:00.000-07:00

Pencerenin yanında oturmuş, parmağı sayfası kaybolmasın diye kitabın arasında, somurtuyordu. “Sevmiyorum sıcağı, essin biraz,” diye düşünüyordu.
Çocuk geldi, öptü yanağından. Kız filmlerdeki ani – fakat gelişini hep hissettiğiniz ‘şrrak’ tokadı yemiş insanların saçma yüz ifadesiyle elini yanağına götürdü.
“Öpmeyelim mi mızmız?” dedi çocuk.
“Yanıyor,” dedi kız, “Öptüğün yer yanıyor çok fena.”
“Yok böyle bir huysuzluk,” diye içinden geçirdi çocuk. Başına ‘yapma böyle’ eğimi vererek elini uzattı, yanağını sevmek istedi kızın. Az önce öptüğü yer, sahiden alev alevdi. “Sevmiyorum sıcağı,” dedi kız. Gözleri doldu.
Gözyaşı tuzlu. Yanağını yaktı.

2006-05-19T11:59:00.000-07:00

bak ben senin iyiliğin için söylüyorum.

2006-05-16T13:08:00.000-07:00

Akşam, Marie beni görmeye geldi, kendisiyle evlenmek isteyip istemediğimi sordu. “Bence bir, ama istersen evleniriz,” dedim. O zaman, kendisini sevip sevmediğimi öğrenmek istedi. Bir başka zaman da söylediğim gibi, “Bunun bir anlamı yok, ama herhalde sevmiyorumdur, ” diye karşılık verdim. “Öyleyse niçin benimle evleneceksin?” diye sordu. Bunun hiçbir önemi olmadığını, isterse evlenebileceğimizi söyledim. Zaten isteyen kendisiydi, ben sadece evet demekle yetiniyordum. O zaman, Marie, “Evlilik ciddi bir şeydir,” dedi. Ben de, “Değildir,” diye karşılık verdim. Bir an sustu, bana sessiz sessiz baktı. Sonra yine konuştu, “Aynı biçimde bağlı olduğun bir başka kadın sana aynı öneride bulunsa kabul eder miydin, onu öğrenmek istiyorum,” dedi. “Elbette ederdim,” dedim. O zaman “Ben seni seviyor muyum acaba?” diye sordu. Ben de “Bu konuda hiç düşünmedim,” diye karşılık verdim. Yine sustuktan sonra, ne kadar tuhaf bir adam olduğumu, beni kesinlikle bunun için sevdiğini, ama günün birinde aynı nedenlerden ötürü benden nefret de edebileceğini mırıldandı. Bunlara ekleyeceğim bir sözüm olmadığı için susuyordum. Gülümseyerek kolumu tuttu, “Seninle evlenmek istiyorum,” dedi. Ben de “Ne zaman istersen evleniriz,” dedim.

ALBERT CAMUS, YABANCI

çarşaf

2006-05-16T12:57:00.000-07:00

Dizlerine kadar maviye batmış, bekler öyle.
Ayaklarının yanından yolunu çizen minik yengece bakar.
Kararsız bir adım. İlerlemez - yana kaçar.
Su, kabul etmek lazım, soğuk. Karnı ıslanacak önce, sonra göğsü. Güneşin iyice gerdiği teni kaldırabilir mi o ıslağı?
Deniz bile ürperir bunu düşününce, bir çırpıntı peyda olur sanırım.
Tekne geçer. Motor tor tor tor.
İstediği kadar durur orda lan. Keyfi misiniz? Bütün gün malak gibi yatıyorsunuz zaten.
Mazur görün. Ben sözcükleri ararken böyle lan'lı lun'lu terbiyesizleşirim.
O, derin düşüncelerinde yüzer de yüzer.

Bereketi üzerinize olsun...

2006-05-08T02:20:00.000-07:00

- Abi Sirkeci’de inip aktarma yapmak lazım...
- Yok yahu, Aksaray.
- Pınar biz Zeytinburnu’nda inmeyecek miydik? gibi akla zarar ve nereye gittiğimizi bilmez konuşmaların sonunda, “Sen şimdi git şu adama sor” “Ama sen de yerimi tut!", adam bilmez de bir kız söyler Sultanahmet’te inmemiz gerektiğini. Trenden indikten sonra da kızı takip etmenin iyi bir fikir olduğunu düşünmekteyizdir, bu nedenle umumi helaya gireyazarız. Sonra Ayhan'ın “Akın akın gidiyor işte millet şu taraftan” dediği (ama aslında anca dört kişinin filan yürüdüğü) yoldan gidilir, Ahırkapı bulunur.

Sonrasını bilmem nasıl anlatmak lazım. Rengarenk ışıklar, biri uzaklaşırken diğeri yaklaşan fakat her daim hoş gelen davul sesleri, her yerde müzik, mis gibi balık ekmek, yüzleri gülen, şıkır şıkır oynayan insanlar, bize içki kuponu ve meyve veren amca, onlara benzeyen diğerlerinin yanında yerlerini alan dileklerimiz, hava ılık, sanki bir filmin içine girmişiz, dönüp durduk sokaklarda.

Dailymotion blogged video
Ben bu videoyu dikine çeviremedim, kafayı yan yatırıp izleyin. Yardım isteklerime cevap vermeyenler utansın.
Bonus: "Oaaa, Kaan Tangöze! Keeeee!" (Duygu Hanım’a ait bir efekt olup, “Nassı da keklediiiim!” manasına gelir.)

2006-05-05T00:42:00.000-07:00

ışık değilmiş o, mummuş.

kızlar misket yuvarlar

2006-05-05T00:28:00.000-07:00

Sabah sabah akla gelen ama ulaşılamayan Bülent Ortaçgil şarkısı; “Sen içimdeki küçük ışık...” diye başlayan. Bizim evde vardı, eski kasetlerimizin arasında.

Bugün değil ama geçenlerde bir sabah, uykuyla uyanıklık arasında bir an, çimende yattığımı sandım yüzümkoyun. Yeşili gördüm sahiden, gözümü yumdum açtım da öyle çarşaf beyazı oldu yaylanın çimeni.

20. sayfada kabusa dönüşen psikolojik gelişim kitabı, “Uf daha fazla dayanamayacağım galiba,” denilerek bırakılır, onun yerine Murathan Mungan’ın mırıldandıkları okunur, kardeşimin yatağıma bıraktığı mektup tekrar okunur. İyileştirici etkisinin daha az olacağını kim iddia edebilir? “Senin kardeşin yok ki?” buyuran çokbiliciler, hala anlamadınız mı, seviyorum sizi.

Uyarı: Yılın ilk eriği önemli bir eriktir, lütfen bilinçli olun. Çekirdek ağzınızda parçalanırsa bu ulvi “Yılın ilk eriği ulaaan!” anının içine edebilirsiniz.
Aman canım, umrumun teki, gidin yiyin o yumuşak erikleri.

Bonus: “Bi tane Roll alabilir miyim? A! Obaaa...”

2006-04-23T15:01:00.000-07:00

Birinin el yazısını tanıyabilmek güzel bir şey.
Demek ki ortada mektup var. Evden çıkarken bırakılmış not var. Bi romanın ilk sayfasına dizilmiş sözcükler var.
O insanın defteri “Okuyayım mı?” izni alınıp iştahla karıştırıldı, belki de rezil insanlarız, küt diye açıp okuduk kişimizin mahremini.
Lisedeki sıra arkadaşının yazısını tanırdın, sonra?

2006-04-20T01:05:00.000-07:00

Pijamalarla oturup müzik dinlerken mutluyum. Onun dışında en ufak şey beni bitiriyor. Birinin ufacık bir bakışı, düşüncesizce sarf edilmiş bir söz, edilmemiş bir telefon. Her şeyi yarım bırakabilir, yenilerine başlayabilir (ama hemen değil, hiç mecalim yok) sonra aynı nankörlüğü onlara da yapabilirim. Kendimi yarı yolda bırakmakta üstüme yok. İçimden saçma sapan bir sürü fotoğrafımı çekmek bile gelmiyor.
Hep böyle kalmayacağımı biliyorum neyse ki. Denize bile girerim. Çimlere yatarım. Bi şekilde dayatılan sosyalleşmenin bazen saçmalıktan öteye gitmediğini, insanların isimlerini bilmenin onları tanımak anlamına gelmediğini, iki kişinin üçüncü bir kişi haricinde konuşacak mevzu bulamamasının aslında endişelenilmesi gereken bir durum olduğunu kendime anlatmam lazım. Herkes kendini ne kadar ciddiye alıyor be, peh.
Bir şey anlatırken karşımdakinin sıkılıp sıkılmadığını kollamak çok yoruyor. Stop me if you think you’ve heard this one before diye alelacele Smiths’i devreye sokmak, “Bak kulağıma filan söyle en azından, sonra daha kötü oluyorum” demek istiyorum muhatabıma. Küçükken söyleyeceğim şeyleri önce fısır fısır söyleyip sonra yüksek sesle tekrarladığım bir dönem olmuş. Yanlış yapma korkumu seveyim.
Bu arada İstiklal’deki tartıcı adamın niye “Yaaaan-lıııııış” diye bağırdığını bilen var mı? Üstüme alınıyorum.
Salı doğumgünümdü. Tuhaf bir 18 Nisan’dı.
Tengo 20 años. Podcast'le İspanyolca, pijamaları çıkarmaya gerek yok.

2006-04-16T12:20:00.000-07:00

Sabah 6’da kalkıp Fransız bir çifti havaalanına götürdüm. Sonra zırt diye geldim boş yollardan, uyudum. Kalktım birşeyler yedik, tekrar uyudum. Kalktım akşam yemeği yedik, birazdan yine uyumak niyetindeyim.
Yatıcaz - kalkıcaz - yatıcaz - kalkıcaz mantığıyla iki üç gün geçmiş olması gerekiyor. Neden hala Pazar anlamadım.

2006-04-08T12:35:00.000-07:00

Bir gün bi baktı, başka çocukların gözüne renk düşmüş. Çok kızdı fark edince. Koştu hemen o da istedi, kalmamış. “Böyle bu işler...” dediler. Çok ağladı.

2006-04-03T02:18:00.000-07:00

Şu transfer işini anlatayım ben. Bu işi ilk defa yaptığım için bana geçilmiş bir kıyak mıdır, yoksa şans mı bilmiyorum ama (Mösyö) Antoine (Bey) dünyanın en sorunsuz davetlisi çıktı. Çok yolculuk yaptığı için her şeyi biliyor zaten, ben ondan öğreniyorum. "Para bozdurmam lazım" diyor, ben “Nerde ulan döviz bürosu?” diye bakınırken kendisi zaten görmüş ve o tarafa doğru yollanmış oluyor. Cuma günü geldi, hava güzeldi, araba Ataköy sahilinde ilerlerken ben arka camdan bakıp kafamda küçük bir Türkiye tanıtım filmciği çekmekteydim. Çiçekler ekilmişti, denizimiz vardı, gençlerimiz basket maçı yapıyordu. Bi tanesi gerildi gerildi, fakat basket atamayarak ülkemizi rezil etti. Yok, rezil etmedi ama benim tanıtım filmimi bozdu.
Pazar sabahı havaalanına giderken ortalık yine günlük güneşlikti. Antoine her şeyi kendi halletti yine, pasaport kontrolünden geçince el sallaştık. Sonrası vapurlu çaylı Pazar günüydü.
Zaten burnumuzu çekip duruyorduk, vapurda da üşüdük iyi mi. İyi mi ha. İyi mi.

Not 1: Havaalanı girişlerinde metal eşyaların bırakılması gerekiyor ya, kemerler filan da çıkarılıyor. Ve bazı adamlar var, pantolonlarını sahiden kemerleri tutuyor. Ben öyle bi adam gördüm, söylene söylene kemerini takmaya çalışıyordu, kıs kıs güldüm. Şurda pantolonu düşen var mıdır ki dedim.
Not 2: Moda’daki çay bahçesinde hesap tutmuyorlar, boşalan bardaklar masada duruyor, ne içmişsiniz bakıyorlar sonra. Elimizi kolumuzu koyacak yerimiz kalmıyor. Önümüzde çaylar gurur tablosu. Biz de çay gurusu. Kuru kuru yenmez o öyle, çay iç.
Not 3: Çıngıraklı deniz topu aldığımız yaşlı amca: -Balon da ister misin?
Ben: Yok artık onu da almayayım.
Amca: (Sopanın ucuna tutturulmuş minik balonları fır fır çevirerek ve bana beş yaşındaymışım gibi davranarak) Ama bu sıradan bir balon değiiiil! Papatya balon, bak...
Ben: Hehe, yok sağolun.

2006-04-03T02:16:00.000-07:00

“Tamburada’nın albümü neden yabancı albüm fiyatına satılıyor? Şarkı sözleri onların bileceği iştir ama albüm kitapçığı niye sadece İngilizce?” diye sordum ben kendime.

ballı süt

2006-04-02T12:24:00.000-07:00

“Napıyosun?” dedim Ayhan'a, “Hastaneden geldim, ballı süt içiyorum” dedi. Ateşi çok yükselmiş, serum vermişler filan... Bunun üzerine;
1- Canım eşşek gibi ballı süt istedi.
2- Aklıma Athena’nın içinde “Uykudan önce öp beni ballı süt” dediği Roket Adam şarkısı geldi.
3- Çok hayvanım çünkü Ayhan’la ilgilenmem gerekirdi. Geçen haftadan beri hastayım diyor. Ben, “Git yat o zaman, ne dolanıyorsun?” filan diyorum. “Niye yüzün asık, uf uyuz...” diyorum.
İnsan hastalanınca annesine şımarmak ister. Ama hasta nazı çekebilecek arkadaşlar da olmalı. Beceriksiz ama iyi niyetli. Dandik şipşak çorbalardan yapıp, “Bi istediğin var mı canım?” diye sormalı. Kıtırlı domates, kremalı mantar, mercimek. Televizyondan Yeşilçam filmi açmalı. Benim gibi yapmamalı. Ben anca özenip süt içerim.

2006-03-30T02:07:00.000-08:00

Az önce, şimdi aşağıya çöreklenmiş bulunan yazıyı saçmalarken, İKSV’den aradılar, yarın havaalanından transferim varmış. Yani Film Festivali için yurt dışından gelen birini alıp oteline götüreceğim filan. Çok korkuyorum. Başvuran da, başvurusu kabul edildi diye sevinip coşan da benim ama acaip tırstım şimdi. Sanırım yarın buraya yazacak bir şeylerim olacak. (“Nasıl rezil oldum?” “Nasıl yanlış insanı karşıladım?” vesaire.)

Sevgili Moz, ben de hep öyle bakarım fotoğraflarda hehehe.

2006-03-30T00:58:00.000-08:00

Babam bana para verdi, üzerinde şu yandaki beyfendinin adı yazan kağıt parçasıyla değiştirmem için.
Bileti törenle almak istiyorum fakat Biletix gişesindeki insanlar genellikle mutluluğunuzu paylaşmıyor. Siz istiyorsunuz ki gözleri dolsun böyle, yüzünüze bakıp gülümsesin, “Sabah ilk bileti kendime kestim biliyor musun?” deyip cüzdanındaki biletini göstersin. İşleri o değil tabii. Neyse canım.
Unutmadan, popo sallayıp “May hamp may hamp may hamp” diye çıldırmak isteyene Black Eyed Peas de var. (Az önce vesaire ne demekmiş diye bakarken "sairfilmenam" diye bir sözcük öğrendim, uyurgezer demekmiş. Sizin uyurgezer tanıdığınız var mi? Benim olsa hemen gidip ona öğretirdim bu süper kelimeyi. Hiç mizantrop tanıdığınız var mı peki? Onun eski karşılığı da merdümgiriz. Hadi cümle içinde kullanalım. "Kız, Huriye'nin oğlu merdümgiriz olmus, evden çıkmıyormuş. Belliydi o oğlanda bir tuhaflık olduğu, Huriye de kahroluyor garibim. Ama Morrissey gelince çıkacakmış odasından. MOZ gelsin çıkarım demiş. Allahıma bin şükür haziranda geliyor Moz, di mi kız?”)

2006-03-28T02:23:00.000-08:00

istanbul'un çeşitli semtlerinde plastik leğenlerde neşeyle yüzen enginarlar görüldü.

2006-03-28T01:49:00.000-08:00

“Korkuyorum Anne” rengarenk, bazen eski Yeşilçam filmlerine benziyor. İnsan çıkınca kemiklerini kütürdetmek, koşup zıplamak, derin nefesler almak istiyor. Terzi elinden çıkma elbiseler (ama kadınlar bellerinden şikayetçiyse, mümkün değil yakışmazmış), topuklu terlikler, balkonda kahvaltılar, belediyenin toplu sünnetinden kaçan çocuklar (Köpek itlaf ekibi gibiydiler zaten. Beyoğlu Belediyesi dedin mi kaçacaksın, afferim Çetin!) sonra onlara kırda yapılan sünnet düğünleri var. Bolca da İstanbul. Çekildiği apartmanı bulacağım ben bugün gidip. Yazıları sonuna kadar takip ettik, Lüleci Hendek Sokak sakinleriymiş filmdekiler. Filmleri gerçek sanıyorum. Gitmişken filmdeki kasaptan yarım kilo kıyma alacağım mesela.

Sayelerinde azcık yüzüm güldü, Reha Erdem’e ve şahane oyunculara teşekkürü borç bilirim.

haiku yazdım

2006-03-13T02:32:00.000-08:00

çin graniti
arnavut kaldırımı
beyoğlu belediyesi

(ağlatıyor beni)

2006-02-18T14:06:00.000-08:00

"Melankolinin güzelliğini keşfetmiştik.
Morrisey’le sık sık melankoliyle depresyon arasındaki farkı konuşurduk. Depresyonun haybeci bir şey, melankolininse gerçek bir duygu, gerçek bir mekan, yaratıcı
bir mekan olduğundan; imgelere, müziğe ve insanın yaratıcılığına dair olduğundan
bahsederdik.
Morrisey’le ben aynı yerden geliyoruz, dışavurumcu melankoliden."

Johnny Marr, Uncut'a söyler (Ocak 2006). Roll, şubat sayısında bize iletir. Ben, dayanamayarak buraya korum. Çünkü doğru yapılmış tanımlar içimi ferahlatıyor.

2006-02-17T14:38:00.000-08:00

Ertesi sabah kalkmayacağımı bildiğim halde her akşam saati kurup da yatmam, kendimle ilgili umutlarımı kaybetmediğimi gösterir.

Fakat yüksek müsaadenizle, bütün saatleri kırabilir miyiz uygun bir zamanda?

louise attaque

2006-02-17T05:56:00.000-08:00

sevdim ben onları.
zaten insanı sıkıntıdan olsa olsa müzik kurtarır. di mi?

2006-02-16T04:15:00.000-08:00

Metrodan indikten sonra eve kadar upuzun bir yol yürürüm. Esentepe, isminin hakkını veren bir semtimizdir. Sonra köprümsü bir şeyin altından geçerim, tenha olur biraz. Boş sokaklardan geçerken sevdiğim bir şarkıyı açar, eşlik ederim. “Söylemeyi sevdiğim şarkılar”, “Sevdiğim şarkılar”ın bir alt kategorisidir. Gelen giden yoksa sesimi biraz daha yükseltirim. Birileri geliyorsa sesi biraz azaltırım ki terelelli demesinler. Ama küt diye kapamam asla. Fade out yaparım sesimi sinsice.
Taksim Meydanı’nda tepede uçan pırpır kuşları var. Gerçek isimleri nedir bilmiyorum. Apartman çocuğuyum ben. “Anam şu bulutlara bak! Pırpırlar da şov yaptı hehehe!” diye tepelere bakarak yürümenin bir gün bana pahalıya patlamasından korkuyorum.

2006-02-15T11:56:00.000-08:00

(14 Şubat 2006 akşamı, rakı masası)

ayhan bey: Ne bu, aşık mısın?
nazım bey: Kim değil ki oğlum? Sen değil misin? Tanrı aşkı yok mu içinde?
ayhan bey: Hayır... Sadece hoşlanıyorum.

2006-02-08T07:44:00.000-08:00

(Küpelerim kayboldu, cebimden çıktı.
Cımbız yok oldu, attım elimi, cebimdeydi.)
“Keşke tüm aradıklarımızı cebimizde buluversek, di mi?” dedim Özgür’e. “İlk cepte ama.” dedi. Ben anlamadım. “Hep en son cepten çıkar ya.” dedi.
Özgür’le konuşmak insana zihin açıklığı verir.
Bi defasında da “Ay ne güzel böyle, çok seviyorum CD almayı." demiştim, “O değil, sen paranı sevmiyorsun.” demişti. (Bu cümledeki vurgu önemlidir!) Düşündüm sonradan, basbayağı haklıydı:
Bazı insanlar paralarını seviyordu, bazılarıysa o parayı verip alacakları “gerekli şeyler”i. Para biriktirebilenler ilk gruptu haliyle; çabalamak yersizdi çünkü diğerlerinde “aman şu param gitse, oh oh CD, aman dergi, hem nedir ki, elimin kiri!” eğilimi vardı. Dilerim yerde para bulsun onlar. (CD bulsunlar derdim ama müşkülpesent olurlar, gidip kendileri seçsinler valla...)

2006-02-04T11:37:00.000-08:00

3 saatlik uykunun ardından sabah sersefil uyan. Söylene söylene ısıtıcıya su doldururken yatakhanelerin temizliğini yapan teyzelerden biri seni görsün. “Gel, çay demledim.” desin. Demleme çayı neye değişirsin? Teyze zeytin kosun önüne, domates doğrasın. Teyzeye önceki akşam bomboş yatakhanede biraz korktuğundan bahset. “Hep oku yavrum.” desin. (Roman filan zannet. Sonra tavsiye ettiği kitapları anlayama. Boş bak. Ayet-el Kürsi denince anla.) Teyze desin ki “Ben her yere giderim, hiçbir şey gelmez başıma; çünkü okurum hep.” Karışık kafanı salla. Sonra “Anneniz öğretmedi mi bunları size?” sorulsun, yalan söyleme, hayır söyle. Ama okuyarak beladan korunabileceğine gerçekten inanmak iste. Okursan eve geç dönerken başına bir şey gelmeyeceğini, telaşa mahal olmadığını bi koşu annene de anlatmak iste. Zaten sen ne zaman teyzeler bu konuları açsa bi tuhaf ol. Bi defasında vapurda başka bi teyze, “Hepimiz dünya misafiriyiz...” desin, sen yine bileme, şöyle bi sağlam salla da iyice karışsın zaten senin kafan.

2006-02-04T04:35:00.000-08:00

yalnızlıktır dininiz
örneğin bir trenden
istediğiniz yerde ininiz.

boris vian

(ali yolladı gecenin dördünde, ferhan şensoy çevirisi sanırım, öğreneceğim...)

2006-02-02T06:43:00.000-08:00

Yarın çok umursamaz insanlar olalım. “Lütfen...” diyenlere “Lütfü’yle evlen!”, “Yemin et!” diyenlere “Ablanı gelin et.” diye cevap verelim. Utanmak nedir bilmeyelim.

2006-02-02T06:31:00.000-08:00

Arif abi, biliyorum sonunda tamam diyeceksin, "Hadi öyle olsun yiğenim." diyeceksin, niye ısrar ettiriyorsun? Bu nazın kime anlamadım ki? Kim alıştırdı abi seni, mesela ben üstelemeyi bıraksam küt diye, “Peki abi, nasıl istersen” deyiversem, göt olup kalmaz mısın Arif Abi’m, hı? İnan, öyle kesin bir tonda söylerim ki konuşmayı da bitiririm orda. Haysiyetli insanlar olarak “Teklif var, ısrar yok...” mottosunu benimsememiz beklenmez mi bizim abi? Bakma suratıma öyle, al abi bi köfte daha, hey Allah’ım. Bi köfte için küçüldüğüm yeter, sen de lord kesildin karşımda. Uzat şu rakıyı da...

(NOT: Arif Abi diye biri yok, ben uydurdum. Burayı okuyup gururu incinen bir Arif abi varsa, kendisine tabakta kalan son köfteyi yemesi için ısrar ederek şımarmasını sağlayabilirim. )

2006-01-30T00:49:00.000-08:00

Rufus Wainwright – Cigarettes and Chocolate Milk

Uyumam lazım, şarkıyı bırakıp yatamıyorum. Tuvalete de gidemiyorum üstelik, sıkıştım.
Sahiden uyuştum kaldım burda.

bembeyaz cuma

2006-01-27T15:48:00.000-08:00

Dailymotion blogged video

Çok şapşal görünüyorsunuz burda; ama yine de söyleyeyim ben.
Siz olmasanız, bomboş bi öğleden sonra bu kadar nefis geçemez.
Zaten siz olmasanız, olmam ki ben.

2006-01-17T15:33:00.000-08:00

böyle hayalperest olacağıma, sokakta çomar olaydım.

gri cumartesi.

2006-01-14T08:50:00.000-08:00

hava buz. hızlı hızlı yürü, donarsın. ama kulaklıklarını da iki dakika çıkar ki santur sesini duy. afferim, dur şimdi.
beşiktaş, kadıköy iskelesi. siya siyabend'den bi adam sanırım. popom donana kadar orda durup dinliyorum, kısa bi süre ama pek tuhaf, pek güzel.
kaydetsem evde de dinlesem? ama hava buz ve adam bana mısın demeden çalıp söylüyor, benim de üşümem gerek dinlerken.
en iyisi ben gideyim İstanbul Hatırası'nın albümünü alayım, söyleyeyim sonra:
"hiç hiçbir şey bilmiyorlar, bilmek istemiyorlar..."

2005-12-09T12:23:00.000-08:00

Ağustostan beri gördüğüm en fantastik rüyayı takdim ederim.
(Ağustos Rüyası: Fonda “Comfortably Numb” çalarken bilmediğim bişiden kaçıyorum, mekanım hayvanat bahçesi.)

Bu sefer yazlık gibi bi yerdeyim, yürüyüşe çıkmışım. Etraf nemli, ıslak, yosunlu taşlar var galiba. Gökyüzü simsiyah, gözucuyla bi uçak görüyorum, dikkatimi çekiyor; kafamı kaldırıp bakıyorum.
Oha!
O bir gemiymiş meğer, pek de garip uçuyor, aslında düşüyor. Fevkalade bir düşüş, burun üstü ve denize, insanlar kaçışıyor. Uyandım sonra.

Hayır Onurcan, Yogi’nin Gemisi değil bildiğimiz vapurdu.

FW:

2005-11-27T15:15:00.000-08:00

ben n'aptım ya? gerçekten zayıf bi anıma denk geldi de inandım herhalde.
forward mail yolladım ben. hesapta mailleri yolladıktan sonra telefon çalıcaktı. sürprizler olucaktı. bi bok olmadı.
beni yakından tanıyanlara yollamıştım ki hor görmesinler. sonra baktım gökhan bey* cevap yollamışlar, demek ki bu mailde sahiden ikna edici bişi var dedim, açtım "ulan pınar ne saçma bir mesaj bu" cümlesi beni kendime getirdi. artık hayatta hiç bi prensibim kalmamıştı! senelerdir bi kalemde sildiğim, gönderenini seviyorsam "ah saf kerata" diyerek, sevmiyorsam söverek andığım maillerden birine kanmıştım. bana ne oluyordu?

sonuç: her an "msn paralı olucakmış.." mailleri de yollayabilirim. sanki çok umrumdaymış gibi. keşke paralı olsa da mis gibi zamanlarımı boşa harcamasam.

*kendisi şu aralar evde istirahat eden bi roman kahramanıdır, hayri irdal yakın dostudur.

bayram avizesi.

2005-11-04T13:27:00.000-08:00

kristal avizelerden babamın teyzesinin evinde var.
küçükken hep dokunmak isterdim, birinin beni kucağına alması gerekirdi tabii bunun için. artık pek uzak değiller, ne var ki fazla şatafatlı buluyorum onları. zaten bayramlar da eskisi gibi güzel değil.

2005-10-29T16:35:00.000-07:00

Bugünün dersi,
Zaaf: 1.Düşkünlük, dayanamama. 2.İrade zayıflığı.

2005-10-21T03:10:00.000-07:00

İnanılmaz bir hekimdir Macit Bey. Bir keresinde, bir hastasına:
"Biliyorum derdinizi beyfendi, içiniz kıtırdamış sizin. Eh böyle kuru kuru çekilmiyorsunuz tabii, ılık süte batmanızı öneririm ben... Şöyle bir yumuşar gevşersiniz, iyi olur. Biraz da parçalayabilir tabii sizi süt, söylemedi demeyin. O kadarını da göze alın canım!" dedi.

“Akşam yatmak bilmezsin, sabah kalkmak bilmezsin.”

2005-10-17T12:42:00.000-07:00

Duygu Hanım uyumamamı söylediler, ama bilmiyorlar ki sabahları yorgan uyku kokuyor. “Yarın erken kalkıcam olmaz ki böyle, günü değerlendiricem... " Sabah zil çaldıktan sonra erteleme’ye on kere basıp tam bi saat daha.
Hava da buz valla, yataktan çıkarsa üşüyebilir insan.

Uyuma efektinin "zzzz" olmasına karşıyım. Çünkü güzelim uykumun içine eden eceline susamış sivrisineğin sesidir efenim bu. Uyku yumuşacık, uyku mis, "zzzz" ne ki?

salı

2005-10-13T02:08:00.000-07:00

Canımız mı sıkılıyor? Pek mi dertliyiz?
Önce işsiz güçsüz bi arkadaş buluyoruz. Ben bi adet “okuldan dönen Onurcan Bey” buldum, hem fotoğraf makinesi de vardı kendisinin.
Balıkpazarı’na girdik efendim, gün ortasında Camel Trophy tadı yakaladık. Çamur deryasının üzerindeki tahtalardan filan yürüdük. Karşıdan insanlar geldikçe düşme tehlikeleri atlattık, çok fena heyecanlandık. Bu ne hal yahu? Oha.

Yıkım çalışmaları başka sokaklarda da sürmekteydi, tehlike her yerdeydi.
Bi bina tepemize yıkılıyomuş gibi sesler tuhaf sesler çıkardı. Şakacı bi çığlık atan Onurcan Bey önümüzdeki çarşaflı teyzenin ödünü patlattı.

Sonra gittik Cihangir’e, sokaklara daldık. Güzel evlere baktık. Güzel apartman isimlerine baktık. Duvardaki güzel graffitilere baktık. Kim yapmışsa ellerine sağlık. Kafiye olsun diye değil.

2005-10-08T14:38:00.000-07:00

Ya geldi adam işteehahahahah... hehaha.. pfffhahahheh.. (toparlanmaya çalışıyor) tamam.. adam geldi dediehahahehehe.. (eliyle “bi dakka” filan yapıyor) hehehe.. ya.. ahaha..

bi de çok gülünce hıçkırık tutuyor.

2005-10-06T12:54:00.000-07:00

otobüs öyle kalabalıktı ki dışarıyı göremiyodum bile. sanki saatler geçti, "herhalde beşiktaş'a filan gelmişizdir." diyodum, insanlar şöyle bi hareketlenip "al beşiktaş" dercesine önümde bi pencere açtılar, hala levent'teydik.
yola müzik lazım, acilen müzik dinleyecek bişi bulmam lazım. yanımdaki kızın i-pod'una bakıp "oha güzel şarkı" demek ya da diğer yanımdaki çocuğun kulaklığının tekini istemeyi düşünüp tabii ki isteyememek beni üzmeye başladı.

"immerse your soul in love" kadar da güzel bi laf duymadım bu arada. radiohead - street spirit'te geçiyor.

2005-10-04T12:25:00.000-07:00

buraya aylardır yazmıyo gibiyim. tuh bana.
Alsace’lı Uğur Bey’in güzel gözlerinden sonra (kendisi Heybeliada’da bisiklet sürerken iki kızın birbirini dürtüp “Gözlere bak yalnııııız..” dediği rivayet olunur...) vakit bulup iki laf edememişim.
üniversite başladı. hazırlık çok tuhaf bi yer, hiç üniversite öğrencisi gibi hissetmiyorum kendimi. zaten akşamları bizimkilerle* “heyyo bugün okulda bi arkadaş buldum...” diye ilkokul konuşmaları yapıyoruz.

msn'de smiley olarak hareket çeken bi el yollanabiliyo bu arada. sonunda samimi bi smiley.

*mahalleden arkadaşlar

2005-09-10T14:34:00.000-07:00

vardın mı? bendeki de soruya bak. biz havaalanından beşiktaş'a dönüp, kahvaltımızı yapana kadar sen inmiştin zaten fransa’ya. kahvaltı demişken, şahane bi yer keşfettik, bal kaymak var, anlatırız sonra. ya da kesin unuturuz anlatılacaklar birikince, sonra bir gün önünden beraber geçerken oranın, sen maceralarını anlatırken, lafını keser, “gel, gel...” der içeri sokarız seni...

2005-09-10T14:00:00.000-07:00

şimdi bi ev var tamam mı? köpek bağlasan durmaz afedersin. sıkılır çünkü, ev o kadar minik ki. pis de üstelik. hiç duymadığımız kokularla bu evde tanıştık biz. ama bu evin temizlenmesi lazım. insan yaşayacak burda, insan.
evde bi lavabo var, ne zaman yüzümü yıkamak istesen ayaklarımı yıkıyordum. sonra baktım lavabo şirinler için üretilen boydaymış. (ıslak çoraplar berbattır...) sonra bu evde sizi kedi filan uyandırabiliyo sabah. kahve yaptım, şeker koyayım dedim, toz şeker siyah beyazdı. siyahlar karıncaydı. ama bu ev bal dök yala olucak. valla.

evin sahibi, bizim mahalleden bi arkadaş, avrupa’ya ilim irfan öğrenmeye gitti.

2005-09-10T13:45:00.000-07:00

bi arkadaşım serçeyi güvercinin yavrusu zannediyomuş bundan birkaç sene öncesine kadar. kendisine burdan sevgilerimi yolluyorum. ehehe.

2005-09-03T01:28:00.000-07:00

hani sigara paketlerinde “sigara sağlığa zararlıdır.” yazıyor ya.
kozmetik ürünlerinin üzerine de “mühim olan iç güzelliğidir.” yazılsa ya.

yazılamaz mı? bu, büyük bi yalan mı? hahayt, inanmam.

2005-09-03T01:11:00.000-07:00

geçen gün dolmuşta, öndeki amca devasa bi cep telefonu çıkardı, önce antenini açmak filan gerekiyo konuşmak için. tamam ben de bi tebessüm ettim ama yanımdaki salak kız o kadar eğlendi ki, arkadaşına gösteriyo filan...
kızım senin o saçını başını dağıtsam, cebinden telefonunu, kredi kartını alsam; yoksun ki sen.

2005-08-26T11:08:00.000-07:00

aslında yazmaya yeltendim kaç kere, bi masal uydurmak istiyodum uykusuzluk çeken kedicikle ilgili. kediler ne çok uyuyor ve ne mutlu, gerine gerine... işte bu kedicik uyuyamıyordu. dile gelmediği için bilemiyordum derdini, o sıralar en az bi kedi (sıradan bi kedi) kadar uzun ve rahat uykular çektiğim için anlayamıyordum da zavallının halini.
diğer kediler baş köşeye kurulmuş uyurken abuk subuk hallerde sızmış görürdüm bu tekiri, o da pek ender. orası burası ağrıyarak uyanıyor olmalıydı. gözleri kızarmıştı, bi kedi yavrusunda aranan bi özellik olmasa gerek.
masalı niye yazamadım? kedinin akıbetini bilemediğimden herhalde. derdine çare bulmuş mudur ki? düşündüm durdum...
uykum kaçtı düşünmekten.

2005-07-31T17:38:00.000-07:00

baş ağrısı basiretimi bağlıyor.

2005-07-31T00:40:00.000-07:00

Sami, Hulusi Amca'nın emektar rakı bardağıydı. Mesaisi her akşam altıda başlardı. Mualla Teyze'nin evde ne varsa kullanarak itinayla uydurduğu bir mezenin yanında tepsideki yerini alır, Hulusi Amca'nın masasına yollanırdı.
Hulusi Amca'nın her akşam tek kadehe izni vardı. Kural, doktor tarafından değil, ona pek düşkün olan Mualla Teyze tarafından konmuştu. Hulusi Amca da, doktora danıştığı takdirde tek kadehinden de olacağını bildiğinden sesini çıkarmıyordu. Tek canını sıkan, o tek kadehin de bir çırpıda bitivermesiydi. Bardağı önüne dolu geliyordu, kontrol etmişti kaç kere. Kafasını çevirdiği bir anda Mualla Teyze kafaya dikiyor desek, ömrü boyu ağzına içki koymamış bu hanıma çok ayıp etmiş olurduk. O halde nereye uçuyordu bu rakı?
Hulusi Amca'nın gizli içki ortağı, pek tabii ki Sami'ydi. Bunca senelik bardak, her akşam bir fırt rakı tırtıklamasın da ne yapsındı? İşini bilen bardaktı Sami.
Bir akşam, Mualla Teyze rakı şişesini açtı, Sami'yi doldurdu, beyaz peyniri kesip tabağa koyarken bir de ne görsün? Bardak çatlamıştı! Ah zavallı Sami! Sahte rakının kurbanı olmuştu...
Bi durun, bitmedi. Sami henüz son nefesini vermedi çünkü.
Tek düşüncesi Hulusi Amca'yı kurtarabilmek, böylece yıllardır içtiği rakının borcunu ödeyebilmek olan kahraman bardak, kırıklarını toplayan Mualla Teyze'nin eline battı, teyze "Oy oy oy!" diyerek dirseğini rakı şişesine çarptı ve hain sahte rakı düşüp parçalandı. "N'oluyor yahu?" diye gürültüye gelen Hulusi Amca, karısını o halde görünce pek üzüldü, teyzenin eline pansuman yapıp meyhaneye gittiler.
Ah ne delikanlı bardakmış Sami.
Geçmiş olsun Mualla Teyze.